Αρχείο άρθρων Ανδρέα Καλογερόπουλου 24/3/2011/ timbertrail.gr
Παρακολουθώντας τη διεθνή adventure- x-treme σκηνή και την αντίστοιχη ειδησεογραφία γύρω από τα σπορ περιπέτειας και δράσης, διαπιστώνει κανείς ότι τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο, η αρχική τάση κάποιων «ακραίων» τύπων για φυγή από τη ρουτίνα και την καθημερινότητα μέσω δραστηριοτήτων ελεγχόμενου ρίσκου, δημιούργησε ένα mainstream που σήμερα αριθμεί εκατομμύρια ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.
Ασφαλώς όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ούτε τρελοί, ούτε εξωγήινοι, ούτε περιθωριακοί, ούτε έχουν ως στόχο να τσακιστούν στα βράχια, να καταπλακωθούν από τη χιονοστιβάδα ή να πνιγούν στη θάλασσα. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, ο πωλητής, ο γιατρός, ο οικογενειάρχης απέναντι, που θέλουν να ξεφύγουν από την παθητικότητα και την αδράνεια, από τα τεχνητά όρια του μυαλού και της σκέψης και από την ψευδεπίγραφη ασφάλεια που μας παρέχει η πόλη. Είναι αυτοί που θέλουν διεγείροντας τις αισθήσεις τους, να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους, να ανακαλύψουν τις δυνάμεις τους, να ζήσουν την εμπειρία και να ξεπεράσουν τους φόβους τους, μέσα από δραστηριότητες ελεγχόμενου ρίσκου που καθορίζεται από κανόνες και μέτρα ασφαλείας που εξασφαλίζουν πρωτίστως τη σωματική τους ακεραιότητα.
Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που τα trends της δεκαετίας του 90 έγιναν τίτλοι περιοδικών όπως «fun in action», «escape», «no limits» εκφράζοντας ακριβώς την απήχηση που είχαν οι τάσεις αυτές. Βέβαια, όπως έχουμε ξαναπεί ο όρος “extreme”, που χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές καταχρηστικά ακόμα και για απλές δραστηριότητες αναψυχής, δεν είναι ακριβής. Σύμφωνα μάλιστα με μια επιστημονική εργασία για το ΤΕΦΑΑ από τον Χρήστο Μπελογιάννη, την Άννα Κουρτεσοπούλου και τον Νικήτα Νικηταρά με τίτλο Ρίσκο στα Αθλήματα και τις Αθλητικές Δραστηριότητες :{…είναι ο τρόπος εξάσκησης ενός αθλήματος κι όχι το ίδιο το άθλημα που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το εμπεριεχόμενο ρίσκο του, έτσι αθλήματα όπως η ορειβασία μπορούν να εξασκηθούν σε σχετικά ασφαλείς συνθήκες…}.
Εξειδίκευση, κοινά & διαφορές των σπορ adventure-x-treme
Στην Ελλάδα, όπως και σ’ όλο τον κόσμο τα σπορ περιπέτειας και δράσης έχουν εξειδικευτεί και ασφαλώς το κάθε ένα από αυτά έχει τo δικό του fun κοινό. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν συναντιούνται εύκολα μεταξύ τους, αφού είναι αρκετά ετερόκλητα. Τι σχέση για παράδειγμα θα μπορούσε να έχει το παραπέντε με το surfing ή το αλπικό snowboard με το ράφτινγκ; Τι σχέση έχει η ορειβασία με την αυτόνομη κατάδυση;
Καμία σχέση θα έλεγε κάποιος αφού είναι διαφορετικά σπορ. Όμως για σκεφτείτε, ίσως και να έχουν κάτι κοινό! Γιατί μπορεί ως άθλημα ή δραστηριότητα το καθένα να έχει τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, να έχει τη δυναμική και την τεχνική του, τον ειδικό εξοπλισμό και την προπονητική του, έχει όμως και έναν κοινό παρονομαστή με όλα τα υπόλοιπα adventure-x-treme κι αυτό δεν είναι η σανίδα ή κάποιο εξάρτημα του εξοπλισμού, αλλά κάτι άλλο όπως μας εξηγεί ο Δρ. Γρηγόρης Παπανίκος στο βιβλίο του με τίτλο: Αθλητισμός, οικονομικά-μάρκετινγκ-μάνατζμεντ. Στο κεφάλαιο 2.2 Ορισμός της Αθλητικής Δραστηριότητας, αναφέρει τον κοινό παρονομαστή χωρίζοντας τις αθλητικές δραστηριότητες σε τέσσερις κατηγορίες τοποθετώντας στη δεύτερη κατηγορία τις υπαίθριες επιδιώξεις (δραστηριότητες) στις οποίες οι συμμετέχοντες διαπραγματεύονται το πεδίο. Η έννοια της λέξης πεδίο είναι γεωγραφική και μπορεί να περιλαμβάνει την εξοχή, το δάσος, το βουνό, το νερό και τον ουρανό.
Να λοιπόν μια ποιοτική διαφορά των αθλημάτων περιπέτειας και δράσης από τα υπόλοιπα σπορ κι τις αθλοπαιδιές και ένα κοινό στοιχείο που μοιράζονται οι χιλιάδες φίλοι τους και στην Ελλάδα. Η επαφή με τη φύση και οι προκλήσεις που μας επιφυλάσσει. Ένα δεύτερο κοινό είναι η “action” διάθεση του ανθρώπου, που από ένα σημείο κι έπειτα γίνεται τρόπος ζωής και κώδικας επικοινωνίας, μεταξύ του ορειβάτη, του ποδηλάτη, του χιονοδρόμου, του surfer κ.ο.κ.
Στο δυτικό κόσμο η τάση προς το adventure –x-treme αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο, με αποτέλεσμα η ανάπτυξη του τουρισμού περιπέτειας να αποτελεί ένα σημαντικό οικονομικό κομμάτι. Όπως για παράδειγμα στη Γερμανία, όπου η καμπάνια για τον τουρισμό περιπέτειας το 2009 ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.
Όλα αυτά βέβαια γίνονται στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα που είναι μία χώρα ιδανική για τουρισμό περιπέτειας τι κάνουμε; Η Ελλάδα μπορεί να μην έχει τα μεγάλα μεγέθη, τα πανύψηλα βουνά των Άλπεων ή τα κύματα της Χαβάης, έχει όμως μια μαγιά που κανείς άλλος τόπος δεν έχει στον κόσμο. Στην Ελλάδα μπορείς να νιώσεις από πολυνήσιος σέρφερ μέχρι Φινλανδός σκιερ ανώμαλου δρόμου κι από ορειβάτης χειμερινού βουνού, μέχρι αυτοδύτης στο εκπληκτικό δαντελωτό ανάγλυφο των ελληνικών ακτών. Κι όλα αυτά όχι στη μέση του πουθενά αλλά δίπλα στον πολιτισμό, στην παράδοση και τη αρχαία ελληνική μυθολογία.
Κύριο βάρος στην Ελληνική X-treme σκηνή
Γι’ αυτούς τους λόγους στο timbertrail.gr αποφασίσαμε να δώσουμε περισσότερο χώρο στο ελληνικό adventure & extreme γιατί πιστεύουμε ότι η Ελλάδα πρέπει να βγάλει επιτέλους τον καλό της εαυτό και προς τα μέσα και προς τα έξω. Από αυτό το site που ξεκίνησε φιλόδοξα μια προσπάθεια ενίσχυσης και ανάδειξης του χώρου της περπέτειας, του extreme και υπό μία έννοια ευρύτερα του εναλλακτικού τουρισμού, κυρίως μέσα από την πληροφόρηση, θα προσπαθήσουμε να καταγράψουμε τα δρώμενα στη χώρα μας. Ασφαλώς θα παρακολουθούμε και το διεθνή χώρο αλλά θα δώσουμε μια ποιοτική προτεραιότητα στην Ελλάδα γιατί νομίζουμε ότι την αξίζει και ιδιαίτερα σ’ αυτή τη δύσκολη οικονομική συγκυρία.
Επιστροφή και των αγώνων περιπέτειας;
Στην Ελλάδα οι αγώνες περιπέτειας –multisports ξεκίνησαν στα ‘90s με αγώνες όπως ο Άθλος της Πάρνηθας, ο Pindos Crossing, ο Άθλος Τζουμέρκων και ο X-Experience, ο πρώτος διήμερος αγώνας περιπέτειας στην Ελλάδα με ομάδες των τεσσάρων αθλητών και χρηματικό έπαθλο 1.000.000δρχ για την πρώτη ομάδα!
Η οργανωτική επιτυχία των πρώτων αγώνων ενθάρρυνε κι άλλες προσπάθειες κι έτσι το επόμενο διάστημα νέες διοργανώσεις μπήκαν στο αγωνιστικό ημερολόγιο. Κύριο χαρακτηριστικό των αγώνων αυτών ήταν η ομαδικότητα και ο συνδυασμός πολλών αθλημάτων από τα μέλη της ομάδας.
Δυστυχώς με την αρχική τους μορφή οι αγώνες αυτοί έπαψαν να διοργανώνονται. Από τη μία το οικονομικό μάζεμα των χορηγών, από την άλλη η πολυπλοκότητα και οι λίγες συμμετοχές, οδήγησαν στη διακοπή και στη μετέπειτα μετεξέλιξη των αγώνων αυτών. Όμως δεν πήγαν «χαμένοι» γιατί ουσιαστικά αποτέλεσαν τον προπομπό των ατομικών αγώνων στη φύση, όπου κάποιος επιλέγει ένα ή δύο αθλήματα είτε είναι ορεινό τρέξιμο, είτε ορεινή ποδηλασία κλπ.
