Αγώνες Περιπέτειας: Δράση, δύναμη & αντοχή PDF  | Εκτύπωση |  E-mail
World Adventures
AdventureRacingWorldChampionshipDay36oBeH1TELthl

28/10/15

Οι αγώνες περιπέτειας αποτελούν έναν συνδυασμό δυο ή περισσότερων αθλημάτων αντοχής, που περιλαμβάνουν προσανατολισμό (αν γίνεται χρήση χάρτη) ή πλοήγηση (όταν δεν γίνεται χρήση χάρτη), αγώνες ανώμαλου δρόμου, ποδήλατο βουνού, καγιάκ, κανό, αναρρίχηση  και σχετικές δραστηριότητες με σχοινί.

Επιμέλεια: Ανδρέας Καλογερόπουλος
Mετάφραση: Δέσποινα Ραμαντάνη

Ένας αγώνας  μπορεί να υπερβεί τις 10 ημέρες, ενώ η ολοκλήρωση των λεγόμενων αγώνων sprint είναι ζήτημα ωρών. Συνήθως οι αγώνες δεν περιλαμβάνουν υποχρεωτική νυχτερινή στάση. Οι αγωνιζόμενοι επιλέγουν πότε θα ξεκουραστούν ανεξάρτητα από το μήκος της διαδρομής.

Παλιότερα στους αγώνες περιπέτειας είχε επικρατήσει η τάση, οι ομάδες που έπαιρναν μέρος σε αυτούς να έχουν συγκεκριμένο αριθμό και μεικτή σύσταση (άνδρες και γυναίκες μαζί). Σήμερα δεν τίθεται πια κάποιος περιορισμός ως προς το φύλο και έτσι οι αγώνες απευθύνονται και σε αμιγώς γυναικείες ή ανδρικές ομάδες. Μερικοί αγώνες απευθύνονται επίσης και σε συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες.

Οι πρώτοι αγώνες περιπέτειας

Οι ρίζες των αγώνων περιπέτειας είναι βαθιές και η προέλευση τους  συζητήσιμη.  Ορισμένοι θεωρούν τον Διεθνή Μαραθώνιο του Κάριμορ, που διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1968, ως την γέννηση των σύγχρονων αγώνων περιπέτειας. Ο Μαραθώνιος του Κάριμορ απαιτούσε από ομάδες δύο ατόμων να διασχίσουν ορεινές περιοχές κουβαλώντας όλες τις απαραίτητες προμήθειες για να συντηρηθούν κατά την διάρκεια του υπερμαραθωνίου.

Το 1980, πραγματοποιήθηκε στην Νέα Ζηλανδία ο τριήμερος αγώνας που άκουγε στο όνομα Alpine Ironman , όπου οι αγωνιζόμενοι καλούνταν να τερματίσουν κάνοντας σκι, τρέξιμο και καγιάκ. Αργότερα την ίδια χρονιά, ο δημιουργός του Alpine Ironman, Robin Judkins, διοργάνωσε τους γνωστούς αγώνες Coast to Coast (από ακτή σε ακτή), οι οποίοι συμπεριλάμβαναν πολλά από τα στοιχεία των αγώνων περιπέτειας, όπως το τρέξιμο σε ανώμαλο δρόμο, την ποδηλασία και την κωπηλασία. Επιπλέον το 1982 διοργανώθηκαν στην Βόρεια Αμερική οι αγώνες Alaska Mountain Wilderness Classic, που περιλάμβαναν έξι μέρες αγώνων στην άγρια φύση χωρίς υποστήριξη (μεταφορά όλων των τροφίμων και του εξοπλισμού, χωρίς δρόμους, χωρίς υποστήριξη), διανύοντας μια απόσταση 150 μιλίων. Οι αγώνες συνεχίζονται μέχρι σήμερα αλλάζοντας πρόγραμμα κάθε τρία χρόνια.   

Το 1989, ο Gerald Fusil έφερε μια  νέα εποχή στους αγώνες περιπέτειας διοργανώνοντας τους αγώνες Raid Gauloises στην Νέα Ζηλανδία. Εμπνευσμένος από το ράλι Παρίσι – Ντακάρ, ο Fusil οραματίστηκε έναν εκτεταμένο αγώνα, στον οποίο οι αγωνιζόμενοι θα βασίζονταν στην προσωπική τους αντοχή και ικανότητα να διασχίζουν μεγάλες και δύσκολες περιοχές. Ο αγώνας περιελάμβανε όλα τα σύγχρονα στοιχεία του αγώνα περιπέτειας, συμπεριλαμβανομένων των μεικτών ομάδων που ανταγωνίζονταν σε έναν πολυήμερο αγώνα 400 μιλίων. Βασισμένοι στην ιδέα του Fusil διοργανώθηκαν το 1991 οι πρώτοι αγώνες Southern Traverse.

Στις αρχές του 1990, ο Mark Burnett διάβασε στους Times του Λός Άντζελες ένα άρθρο για το Raid Gauloises , το οποίο τον ενέπνευσε όχι μόνο να συμμετάσχει στους αγώνες στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και να τους αναγάγει σε σημαντικό τηλεοπτικό γεγονός. Αφού αγόρασε τα δικαιώματα από τον Gerald Fusil, o Burnett παρουσίασε το 1995 τους πρώτους αγώνες “Eco – Challenge” , προωθώντας παράλληλα το γεγονός μέσα από βραβευμένες με Emmy ταινίες (αγγίζοντας το ταλέντο του Mike Sears στην παραγωγή ταινιών για τις δυο πρώτες εκδηλώσεις). Το Eco- Challenge διοργανώθηκε για τελευταία φορά το 2002. Από αυτό το αθλητικό γεγονός προήλθε επίσης η ορολογία του «αγώνα περιπέτειας», φράση που επινοήθηκε από τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Martin Dugard, για να περιγράψει το στιλ των αγώνων που ενσωμάτωναν στοιχεία του Raid και του Eco Challenge.

Το 2002 διοργανώθηκε ο πρώτος, μεγάλος αγώνας περιπέτειας, που θα πραγματοποιείτο αποκλειστικά και μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.  Το Primal Quest αποτελεί τον παλαιότερο αγώνα που διοργανώνεται κάθε χρόνο από τότε που ξεκίνησε στις Η.Π.Α. Το 2004, ο θάνατος του βετεράνου Nigel Aylott επισκίασε τον αγώνα και άνοιξε συζητήσεις γύρω από την φύση του Primal Quest και των αγώνων περιπέτειας.

Το 2004 ο επαγγελματίας γεωλόγος Stjepan Pavicic οργάνωσε τους πρώτους αγώνες στην Παταγονία, στο κάτω άκρο της Αμερικανικής Ηπείρου, στην Χιλιανή Γη του Πυρός. Πραγματικά απαιτητικές διαδρομές μέσα από δύσβατα μονοπάτια, συνολικής απόστασης 600 χιλιομέτρων έκαναν τον αγώνα γνωστό ως την «τελευταία σκληρή διαδρομή».

Tα είδη των αγώνων
  • Sprint: Πρόκειται συνήθως για αγώνες 2-6 ωρών, με ελάχιστη πλοήγηση, οι οποίοι περιστασιακά περιλαμβάνουν παιχνίδια και διάφορες δοκιμασίες ευκινησίας και πονηριάς.
  • 12 Ωρών: Αγώνες που διαρκούν από 6-12 ώρες, με ελάχιστο προσανατολισμό και πλοήγηση.
  • 24 Ωρών: Αγώνες που διαρκούν από 18-30 και περισσότερες ώρες, οι οποίοι κατά κανόνα διενεργούνται βάσει της πλοήγησης σε Εγκάρσια Μερκατορική των 6 μοιρών, πιο γνωστή ως UTM.  Στα βασικά τους στοιχεία συγκαταλέγονται δραστηριότητες με σχοινί (τραβέρσες ή ραπέλ). Οι αγώνες από 24 ώρες και πάνω απαιτούν συχνά από τους αγωνιζόμενους να χρησιμοποιούν ένα πλήρωμα υποστήριξης για την μεταφορά του εξοπλισμού από τόπο σε τόπο. Άλλοι αγώνες δεν επιτρέπουν πληρώματα υποστήριξης και οι διοργανωτές μεταφέρουν τα καλάθια με τον εξοπλισμό στα σημεία ελέγχου των αγωνιζομένων.
  • Πολυήμεροι: Αγώνες που διαρκούν από 36 - 48 ώρες και πάνω, με χρήση προηγμένων μέσων πλοήγησης και επιλογή διαδρομής, στους οποίου η στέρηση ύπνου αποτελεί πολύ σημαντικό παράγοντα.
  • Εκστρατεία: Αγώνες που διαρκούν από 3 έως 11 μέρες και πάνω και περιλαμβάνουν όλα τα στοιχεία ενός πολυήμερου αγώνα, με επιπλέον δραστηριότητες, όπως η ιππασία, ασυνήθιστα κωπηλατικά γεγονότα, εκτεταμένη ορειβασία και χρήση σχοινιού.
Η συντριπτική πλειοψηφία των αγώνων περιπέτειας συμπεριλαμβάνουν το τρέξιμο σε ανώμαλο δρόμο, το ποδήλατο βουνού και (ιδανικά) μια κωπηλατική εκδήλωση. Η πλοήγηση και το σχοινί διατίθενται σε όλους  τους πιο σύντομους αγώνες, αλλά αυτή είναι μόνο η αρχή. Μέρος της γοητείας των αγώνων περιπέτειας είναι να περιμένει κανείς το απροσδόκητο. Οι διευθυντές των αγώνων υπερηφανεύονται, ότι προκαλούν τους αγωνιζόμενους με απροσδόκητες ή ασυνήθιστες δοκιμασίες. Οι αγώνες περιλαμβάνουν συχνά:

Κωπηλασία:καγιάκ, κ
wegner-patagonia-expedition-race 46299_600x450
ανό, ράφτινγκ
Ταξίδι πάνω σε τροχούς: Ποδήλατο βουνού, σκούτερ, πατίνια
Ανάβαση σε Υποζύγια: Άλογα και καμήλες
Εναέριες δραστηριότητες:  Αλεξίπτωτο
Υπαίθριες δραστηριότητες: Προσανατολισμός, ορειβασία, διάσχιση ακτών ,σπηλαίων, ποταμών, κολύμβηση, κατάβαση σε φαράγγια
Χρήση σχοινιών: αναβάσεις, τραβέρσες, ραπέλ
Μορφές αγώνων

Οι αγώνες περιπέτειας έχουν διάφορες μορφές και δυσκολίες σε συνδυασμό με τους προαναφερθέντες τύπους. Λόγω της παραμέτρου της πλοήγησης  δανείζονται στοιχεία από αγώνες προσανατολισμού δημιουργώντας διαφορετικές μορφές αγώνων.

  • Πλήρες Πρόγραμμα: Αγώνας με υποχρεωτική μετάβαση σε περιοχές και σημεία ελέγχου, προκειμένου να ολοκληρωθεί ο αγώνας.
  • Σύντομο Πρόγραμμα: Μορφή, που χρησιμοποιείται συνήθως, όταν έχουν οριστεί καταληκτικές ώρες  για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να μην τερματίσει κάποια ομάδα, στην οποία παραλείπονται ένα ή περισσότερα τμήματα,  προκειμένου οι ομάδες να τερματίσουν επίσημα σε μια μικρότερη εκδοχή του αγώνα.
  • Αγώνας Περιπέτειας Rogaine: Μορφή δανεισμένη από την διαδικασία προσανατολισμού, όπου ο αγώνας έχει προγραμματισμένη ώρα τερματισμού και ο στόχος είναι να περάσει κανείς από όσο το δυνατόν περισσότερα σημεία ελέγχου μέσα στο δεδομένο χρονικό πλαίσιο. Οι εκδοχές αυτής της μορφής αγώνα περιλαμβάνουν υποχρεωτικά και προαιρετικά σημεία ελέγχου, τα οποία -κατά το Rogaining – βαθμολογούνται με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με την θέση τους.
 Κανόνες

Οι κανόνες των αγώνων περιπέτειας ποικίλουν ανάλογα με τον αγώνα. Ωστόσο σχεδόν όλοι οι αγώνες περιλαμβάνουν τους τρείς θεμελιώδεις κανόνες των αγώνων δρόμου:

  • Απαγορεύεται η μηχανοκίνητη οδήγηση
  • Απαγορεύεται η χρήση ηλεκτρονικών συστημάτων πλοήγησης (GPS)
  • Υποχρεωτική συνταξίδευση με την ομάδα σε όλη την διάρκεια του αγώνα, συνήθως σε απόσταση 50 μέτρων μεταξύ τους.
  • Καμία εξωτερική βοήθεια εκτός από καθορισμένους χώρους μετάβασης ( η βοήθεια από ανταγωνιστικές ομάδες  γενικά επιτρέπεται ανά πάσα στιγμή)
  • Οι ομάδες πρέπει να φέρουν όλο τον υποχρεωτικό εξοπλισμό

Επιπλέον, κάθε αγώνας έχει τους δικούς του ειδικούς κανόνες. Για παράδειγμα, στο Primal Quest, προβλέπονται κυρώσεις για αντιαθλητική συμπεριφορά, δημόσια διαμαρτυρία ή εκφράσεις απαξίωσης των κανόνων του αγώνα, μη τήρηση της συνταξίδευσης, ταξίδι σε άγριες συνοριακές περιοχές, καταστροφή περιουσίας, πρόκληση βλάβης σε εξοπλισμό αγώνα καθώς και για ντόπινγκ (να βρεθεί κανείς θετικός σε απαγορευμένες ουσίες), για την περίπτωση που κάποιος χάσει τον αριθμό με τον οποίο αγωνίζεται και για ενδοφλέβια χορήγηση υγρών, εκτός από εκείνα που χορηγούνται από το ιατρικό προσωπικό.

Σε μεγαλύτερους σε χρονική διάρκεια αγώνες διενεργούνται επίσης τεστ ικανοτήτων. Για παράδειγμα στο Primal Quest του 2004, ζήτησαν από κάθε μέλος μιας ομάδας να κολυμπήσει 50 μέτρα σε τρία λεπτά, να τσαλαπατήσει για πέντε λεπτά σε νερό 50 βαθμών κελσίου, να εκτελέσουν διπλή διάσωση σε λιγότερο από 5 λεπτά, να προβούν σε διάσωση σκάφους και να αναρριχηθούν σε κάθετο βράχο 8-10 μέτρων.

Οργανωτικές συναντήσεις

Συνήθως οι αγώνες περιλαμβάνουν μια οργανωτική συνάντηση είτε το προηγούμενο βράδυ ή το πρωί του αγώνα. Σε αυτή την συνάντηση ανακοινώνεται για πρώτη φορά το πρόγραμμα. Στα sprints, oι αγωνιζόμενοι μπορούν να ακολουθήσουν μια προδιαγεγραμμένη πορεία. Στους αγώνες μεγαλύτερης διάρκειας, μπορεί να δοθούν στους αγωνιζόμενους χάρτες με επισήμανση των σημείων ελέγχου (CP’s) ή συντεταγμένες (συνήθως UTM) που υποδεικνύουν τα σημεία ελέγχου. Ειδικοί κανόνες, αλλαγές της τελευταίας στιγμής και άλλες πληροφορίες παρέχονται επίσης κατά την διάρκεια της συνάντησης.

Σημεία ελέγχου

Οι αγωνιζόμενοι είναι υποχρεωμένοι να επισκεφτούν μια σειρά σημείων ελέγχου με συγκεκριμένη συνήθως σειρά.

Περιοχές μετάβασης

Οι περισσότεροι αγώνες συμπεριλαμβάνουν μια ή περισσότερες περιοχές μετάβασης, τις οποίες οι ομάδες μπορούν να επισκεφθούν για ανεφοδιασμό. Συνήθως, οι ομάδες μόλις βρεθούν σε μια περιοχή μετάβασης αλλάζουν μέσο μεταφοράς. Για παράδειγμα, οι ομάδες που τερματίζουν μια διαδρομή πεζοπορίας και μεταβαίνουν σε μια περιοχή για να ξεκινήσουν την ορεινή ποδηλασία. Οι σύντομοι αγώνες διαθέτουν συνήθως μόνο μια περιοχή μετάβασης, την οποία οι ομάδες μπορεί να επισκεφτούν άπειρες φορές  κατά την διάρκεια του αγώνα. Οι ομάδες αφήνουν εκεί τρόφιμα, νερό, κωπηλατικό και ποδηλατικό εξοπλισμό, καθαρά ρούχα και άλλα αντικείμενα, που μπορεί να χρειαστούν κατά την διάρκεια του προγράμματος του αγώνα.

Στους αγώνες μεγαλύτερης διάρκειας οι μεταβατικές περιοχές πολλαπλασιάζονται. Ο εξοπλισμός της ομάδας μεταφέρεται είτε από ένα πλήρωμα υποστήριξης ΄(που παρέχεται από την ομάδα) ή από το προσωπικό των αγώνων.

Έλεγχος εξοπλισμού

Σχεδόν σε όλους του αγώνες περιπέτειας είναι υποχρεωτικός ο έλεγχος του εξοπλισμού, κατά την διάρκεια μέρους ή όλου του αγώνα. Οι αγώνες συμπεριλαμβάνουν συχνά υποχρεωτικό έλεγχο εξοπλισμού πριν από την έναρξη του αγώνα από το προσωπικό των αγώνων και μπορεί να προκύψουν ποινές ή ακόμα και αποκλεισμός σε περίπτωση που μια ομάδα δεν διαθέτει τον απαραίτητο εξοπλισμό.

Εκτός από τους προ- αγωνιστικούς ελέγχους, πολλοί διοργανωτές διεξάγουν ελέγχους κατά την διάρκεια της κούρσας, διασφαλίζοντας ότι οι ομάδες ξεκινούν, αγωνίζονται και τερματίζουν έναν αγώνα με τον εγκεκριμένο από την αρχή εξοπλισμό.

Σύντομη πορεία

Οι αγώνες περιπέτειας προσελκύουν άτομα εντελώς διαφορετικών ικανοτήτων. Για να κάνουν το πρόγραμμα πιο περιεκτικό, πολλοί διευθυντές αγώνων συντομεύουν τα προγράμματα των αγωνιζομένων, επιτρέποντάς στους αγωνιζόμενους, που χάνουν τις υποχρεωτικές καταληκτικές ώρες να συνεχίσουν τον αγώνα σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Οι αγωνιζόμενοι σε αυτή την περίπτωση κερδίζουν συχνά μια επίσημη ώρα τερματισμού χωρίς ωστόσο να κερδίζουν κάποια θέση στον πίνακα κατάταξης και χωρίς να λάβουν κάποιο βραβείο. Κάποιοι αγώνες δίνουν την δυνατότητα στις ομάδες να παραλείψουν συγκεκριμένα σημεία ελέγχου προβλέποντας  ωστόσο ποινή καθυστέρησης ( την οποία πρέπει συνήθως να εκτίσουν κατά την διάρκεια του αγώνα).

Η ομαδική εργασία

Οι περισσότεροι αγώνες περιπέτειας αποτελούν ομαδικές εκδηλώσεις που απαιτούν συνήθως έναν καθορισμένο αριθμό αθλητών (συνήθως 4 ή 5) και απαιτώντας από τις ομάδες να είναι μεικτές. Πολλοί αγωνιζόμενοι βρίσκουν το θέμα της ομαδικότητας ως μια από τις πιο δελεαστικές και απαιτητικές πτυχές του αγωνίσματος.

Οι ομάδες συνήθως επιλέγουν τον αρχηγό της ομάδας και ορίζουν κάποιον ως πλοηγό. Οι ομάδες έχουν διαφορετικές απόψεις για τις λειτουργίες  κάθε μιας από αυτές τις θέσεις, με μερικές ομάδες να έχουν πολύ μικρή δομή και άλλες να έχουν αναθέσει συγκεκριμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις σε καθένα από τα άτομα αυτά. Παρά την επιτυχία ομάδων με διαφορετική οργανωτική φιλοσοφία, λίγες ομάδες είναι σε θέση να εκπληρώσουν επιτυχώς έναν αγώνα με κακή ομαδική δυναμική. Ο καθορισμός των ρόλων, των στόχων και της ομαδικής φιλοσοφίας πριν την έναρξη του αγώνα είναι αποφασιστικής σημασίας.

JMMsony-October-26-2013 DSC8685
Αυτοανακάλυψη

Λένε ότι οι  αγώνες περιπέτειας επιτρέπουν στο άτομο να ανακαλύψει τα όρια του/της και να τα υπερβεί. Οι αγώνες βγάζουν συχνά τους αγωνιζόμενους από την βολή τους προκαλώντας τους μέσα σε ένα ασυνήθιστο περιβάλλον, σε συνθήκες έλλειψης ύπνου και σωματικής εξάντλησης.

Σχέση με παραδοσιακές εκδηλώσεις

Πολλοί από τους αθλητές των αγώνων περιπέτειας έχουν αγωνιστεί στο τρίαθλο και  στο μαραθώνιο (και στον υπερμαραθώνιο) αναζητώντας να προσθέσουν περισσότερο ενδιαφέρον στους τομείς που έχουν επιλέξει. Κάποιοι βρέθηκαν να υποφέρουν από επαναλαμβανόμενους τραυματισμούς και μέσω των αγώνων περιπέτειας απολαμβάνουν την εξάσκηση σε διαφορετικά αθλήματα. Μεγάλοι σε ηλικία αθλητές ανακάλυψαν, ότι ενώ δεν είναι πια σε θέση να συμβαδίσουν με τους 20άρηδες σε έναν αγώνα δρόμου, έχουν ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα σε ένα αγώνα 24ων ωρών και πάνω.

Η προετοιμασία για έναν αγώνα περιπέτειας

Επειδή ο αγώνας περιπέτειας αποτελεί ένα πολυδιάστατο αθλητικό γεγονός, η προπόνηση για τους αγώνες αυτούς συνδυάζει την εξάσκηση δύναμης και αντοχής με την εξάσκηση επιμέρους ικανοτήτων. Οι τρείς τομείς που θα πρέπει να εξασκηθεί κανείς είναι: 1) η πεζοπορία ή το τρέξιμο 2) η ποδηλασία και 3) η κωπηλασία. Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί ότι για να ανταγωνιστεί κανείς και για να απολαύσει τον αγώνα, δεν χρειάζεται να είναι ειδικός σε κάθε έναν από αυτούς τους τομείς. Ένας βασικός γνωστικός άξονας είναι συχνά αρκετός. Η πλοήγηση είναι μια άλλη πτυχή που πρέπει να εξετάζει κανείς, οπότε βασικές γνώσεις πυξίδας και χάρτη είναι συχνά απαραίτητη προϋπόθεση για έναν τουλάχιστον αθλητή της ομάδας.

Για να γίνει κανείς ανταγωνιστικός στους αγώνες περιπέτειας θα πρέπει να είναι ολοκληρωμένος δρομέας, ποδηλάτης βουνού, κωπηλάτης και πλοηγός. Επίσης, η προπόνηση για έναν αγώνα περιπέτειας υπερβαίνει την σωματική εξάσκηση. Οι  ικανότητες προσανατολισμού, η γνώση της χρήσης του σχοινιού και οι βασικές φαρμακευτικές γνώσεις προκειμένου να ανταπεξέλθει κανείς σε σκληρές φυσικές συνθήκες, είναι ζωτικής σημασίας για τον ανταγωνισμό σε αγώνες μεγαλύτερης διάρκειας.

Ασφάλεια

Οι κίνδυνοι συμμετοχής σε έναν αγώνα περιπέτειας εξαρτώνται από τον αγώνα και τους υπόλοιπους αγωνιζόμενους. Παρόλο που έχουν αναφερθεί ατυχήματα σε τέτοιες πολυδιάστατες αθλητικές διοργανώσεις, τρεις πρόσφατοι θάνατοι έχουν εντείνει τις συζητήσεις για την ασφάλεια του αγωνίσματος. Τον Ιούνιο του 2003, η Dominique Robert σκοτώθηκε, όταν εγκλωβίστηκε κάτω από το νερό κατά την διάρκεια του τμήματος της κωπηλασίας κατά την διάρκεια των αγώνων Raid Gauloises. Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2004, ο Nigel Aylott σκοτώθηκε από πτώση βράχου κατά την διαδικασία προσανατολισμού στην διάρκεια του Primal Quest. Ο Eduardo Delgado Rosas πέθανε στις 24 Φεβρουαρίου του 2005, ενώ ολοκλήρωνε το τμήμα της κολύμβησης ενός χιλιομέτρου στον αγώνα Extreme Adventure Hidalgo.

Οι θάνατοι των τριών αυτών αθλητών πυροδότησαν την συζήτηση σχετικά με την ασφάλεια των αγώνων περιπέτειας, με ορισμένους εκ των συμμετεχόντων να κάνουν έκκληση για διεθνείς ρυθμίσεις στο συγκεκριμένο άθλημα. Στην σκιά του θανάτου του Nigel Aylott ενισχυμένοι έλεγχοι και έντονες συζητήσεις έρχονται να προστεθούν στις αρμοδιότητες για την διασφάλιση των αθλητών.

Ο Nigel σκοτώθηκε κατά την διάρκεια της διαδικασίας προσανατολισμού στον αγώνα Primal Quest , όταν αυτός και η ομάδα του επέλεξαν να κατέβουν από βραχώδη πλαγιά, καθώς εναλλακτικές διαδρομές θα οδηγούσαν σε σημαντική καθυστέρηση. Κάποιοι, συμπεριλαμβανομένων των συμπαικτών του Nigel, υποστήριξαν, ότι το πρόγραμμα του αγώνα ήταν πλημμελώς σχεδιασμένο, βάζοντας του δρομείς αντιμέτωπους με περιττούς κινδύνους. Άλλοι υπονόησαν, ότι οι κίνδυνοι που αντιμετώπισαν ο Nigel και η ομάδα του ήταν προφανείς και αποτελούσαν μέρος του αγώνα περιπέτειας.

Σε κάποιες πιο εξωτικές τοποθεσίες, θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά ο κίνδυνος επαφής με ασυνήθιστες παθογένειες. Στο “Eco – Challenge” του 2000 στο Βόρνεο της Μαλαισίας δεκάδες συμμετέχοντες νοσηλεύτηκαν με λεπτοσπείρωση, χωρίς ευτυχώς να χάσει κανείς την ζωή του.

Η αφυδάτωση και η  θερμοπληξία εγείρουν επίσης ανησυχίες για την υγεία και την ασφάλεια των αγωνιζόμενων σε αθλήματα αντοχής. Ο ανεφοδιασμός με ικανές ποσότητες νερού και ηλεκτρολυτών είναι βασικός για την άμβλυνση αυτών των ανησυχιών.

 Timbertrail.gr
 

ahm logo_gr

worldsmarathons

               logo1   

logo marathonios_2018

αρχείο λήψης