Snowboard: Απλά θέμα στυλ PDF  | Εκτύπωση |  E-mail
MOUNTAIN FUN
Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011 20:45

snowboarding31

 Επιμέλεια: Ανδρέας Καλογερόπουλος

To σνόουμπορντ  είναι το άθλημα της κατάβασης από χιονισμένες πλαγιές, πάνω σε χιονοσανίδες, φορώντας ειδικές μπότες, που δένονται στο πόδι του αναβάτη. Η ανάπτυξη του είναι εμπνευσμένη από το σκέιτμπόρντ, το έλκηθρο, το  σέρφινγκ και το σκι. Αναπτύχθηκε στην Αμερική τις δεκαετίες του '60 και του '70 και το 1998 έγινε Χειμερινό Ολυμπιακό Άθλημα.

Ιστορία

Το σύγχρονο snowboarding ξεκίνησε το 1965 όταν ο Sherman Poppen, ένας μηχανικός στο  Muskegon, του  Michigan, ανακάλυψε ένα παιχνίδι για την κόρη του δένοντας μαζί δυο σκι και προσαρτώντας στην άκρη του ενός ένα σχοινί, έτσι ώστε να μπορεί η κορούλα του να ασκεί κάποιον έλεγχο καθώς θα γλιστρούσε στην πλαγιά πάνω στην χιονοσανίδα.
Έτσι δημιούργησε το “snurfer" (από τα snow & surfer). Το παιχνίδι αποδείχτηκε τόσο δημοφιλές ανάμεσα στους φίλους της κόρης του που ο Poppen αποφάσισε να το λανσάρει σε έναν κατασκευαστή πουλώντας ένα εκατομμύριο snurfers μέσα στην επόμενη δεκαετία. Μόνο το 1966 πουλήθηκαν μισό εκατομμύριο snurfers.

Στη δεκαετία του 70, ο Poppen οργάνωσε αγώνες snurfing στο χιονοδρομικό θέρετρο του Michigan προσελκύοντας φίλους του είδους από όλο τον κόσμο. Ένας από τους πρωτοπόρους του είδους ήταν ο Tom Sims, οπαδός του σκέιτμπορντ (άθλημα που δημιουργήθηκε στα 1950, όταν τα παιδιά προσάρτησαν ρόδες σε μικρές σανίδες, τις οποίες καθοδηγούσαν μετατοπίζοντας το βάρος τους). Ως μαθητής στην όγδοη τάξη του δημοτικού στο Haddonfield, του New Jersey το 1960, ο Sims δημιούργησε μια σανίδα χιονοδρομίας στην τάξη του επικολλώντας ύφασμα και επενδύοντας το πάτο της με φύλλο αλουμινίου.

Στα μέσα της δεκαετίας του '70 παρήγαγε σανίδες χιονοδρομίας, τις οποίες εμπορευόταν. Την ίδια χρονική  περίοδο, ο Dimitrije Milovich— ένας Αμερικανός οπαδός του σέρφινγκ, που απολάμβανε την χιονοδρομία πάνω στους δίσκους σερβιρίσματος της καφετέριας  του κολλεγίου της Βόρειας Πολιτείας της Νέας Υόρκης, όπου φοιτούσε —κατασκεύασε μια σανίδα χιονοδρομίας, την οποία ονόμασε “Winterstick,” εμπνευσμένη από το στιλ και το σχέδιο της σανίδας που χρησιμοποιούν οι σέρφερ. Έγκυρα περιοδικά της εποχής, όπως το Newsweek, έγραψαν άρθρα για την εφεύρεση του συμβάλλοντας στην προώθηση του νέου αθλήματος.

Κατά την διάρκεια της ίδιας περιόδου, το 1977,ο  Jake Burton Carpenter, κάτοικος του Vermont, που απολάμβανε το snurfing από τα 14, εντυπωσίασε τα πλήθη σε ένα διαγωνισμό snurfing  στο Michigan, με τις υποδοχές που δημιούργησε για να διασφαλίσει τα πόδια του πάνω στην σανίδα. Την ίδια χρονιά, ο ίδιος δημιούργησε τις σανίδες χιονοδρομίας Burton στο Londonderry του Vermont, χρησιμοποιώντας ξύλινες, εύκαμπτες σανίδες, με υποδοχές θαλάσσιου σκι για τα πόδια. Το κόστος μιας τέτοιας σανίδας άγγιζε τα $38 κάνοντας λίγους μόνο να την επιλέξουν. Τελικά όμως η Burton έμελλε να γίνει η μεγαλύτερη εταιρεία κατασκευής χιονοδρομικών σανίδων σε αυτόν τον τομέα. 

Την άνοιξη του 1976 οι Ουαλοί  σκέιτερς Jon Roberts και Pete Matthews δημιούργησαν μια σανίδα από κόντρα πλακέ με υποδοχές για τα πόδια για να χρησιμοποιηθούν σε Στεγνή Πίστα για Σκι στην κατασκήνωση του σχολείου στο παραθαλάσσιο Ogmore, στην Ουαλία. Η περεταίρω παραγωγή σανίδων ήταν περιορισμένη καθώς ο  Matthews τραυματίστηκε σοβαρά κατά την διάρκεια χιονοδρομίας στο Ogmore και το ενδιαφέρον των αναβατών μειώθηκε μετά το περιστατικό. «Η σανίδα» ήταν πολύ μικρότερη από τις σανίδες της εποχής. Οι λαξευμένες άκρες και ο κυρτός πάτος λουστραρισμένος με πολυουρεθάνιο επέτρεπαν την γρήγορη κατάβαση, αλλά περιόριζαν την δυνατότητα περιστροφής.

Το 1979 διεξήχθη το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Snurfing στο Πάρκο  κοντά στο  Grand Rapids του Michigan. Ο Jake Burton Carpenter, ήρθε από το Vermont για να αγωνιστεί με μια δική του σανίδα χιονοδρομίας. Οι ανταγωνιστές του πρόβαλαν αρκετές διαμαρτυρίες για την είσοδο του Jake με  μια μη-ειδική σανίδα. Ο Paul Graves, ο κορυφαίος snurfer εκείνης της εποχής, και άλλοι, τάχθηκαν υπέρ της συμμετοχής του Jake στον διαγωνισμό. Η διαφοροποιημένη εκδοχή του Jake ήταν εκείνη που τελικά κέρδισε. Ο συγκεκριμένος αγώνας θεωρήθηκε ως ο πρώτος διαγωνισμός για σανίδες χιονοδρομίας αποτελώντας την αρχή των σύγχρονων αγώνων σνόουμπορντ.

Κατά την διάρκεια του 1970  και 1980 και καθώς οι σανίδες χιονοδρομίας γίνονταν ολοένα και πιο δημοφιλείς, πρωτοπόροι όπως ο  Dimitrije Milovich, ο Jake Burton Carpenter (ιδρυτής της Burton Snowboards από το Londonderry,  του Vermont), ο  Tom Sims (ιδρυτής  της Sims Snowboards), ο Chuck Barfoot (ιδρυτής της Barfoot Snowboards) και ο Mike Olson (ιδρυτής της Gnu Snowboards) εφεύρε ένα σχέδιο για σανίδες και μηχανισμούς που σταδιακά αναπτύχθηκαν σε σανίδες χιονοδρομίας και άλλους σχετικούς σύγχρονους εξοπλισμούς.

Το 1982 διεξήχθη ο πρώτος αγώνας χιονοδρομίας με σανίδες κοντά στο Woodstock, στο Suicide Six  του Vermont. Τον αγώνα κέρδισε ο o Doug Bouton, πρώτος αναβάτης της ομάδας της Burton.  

To 1983 διεξήχθη το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα σε ράμπα σχήματος U στο Soda Springs, της California. Ο Tom Sims, ιδρυτής της Sims Snowboards, διοργάνωσε ένα event με την βοήθεια του Mike Chantry, εκπαιδευτή στο Soda Springs.

Η δημοτικότητα του snowboarding  αντικατοπτρίζεται στην αναγνώρισή του ως επίσημο άθλημα: το 1985 διεξήχθη  το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Zürs της  Αυστρίας. Το 1994 ιδρύεται η Διεθνής Ένωση Snowboard (ISA) για να καταρτίσει διεθνής διαγωνιστικούς κανονισμούς. Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής η Ένωση Snowboard (USASA) παρέχει κατευθυντήριες γραμμές και διεξάγει διαγωνισμούς snowboard στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σήμερα υψηλού επιπέδου  snowboarding events , όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι Χειμερινοί Αγώνες Χ, οι Ανοιχτοί Αγώνες των Ηνωμένων Πολιτειών, και άλλες διοργανώσεις μεταδίδονται διεθνώς. Πολλά ορεινά θέρετρα διαθέτουν  πάρκα με πίστες.

Αρχικά, οι περιοχές για σκι υιοθέτησαν το σπορ με πολύ πιο αργά βήματα από το κοινό των χειμερινών σπορ. Βέβαια για πολλά χρόνια υπήρχε μια έχθρα ανάμεσα στους σκιέρ και τους  snowboarders, που οδήγησε σε μια συνεχόμενη έριδα. Στους πρώτους αθλητές του snowboard απαγορευόταν η είσοδος στις πλαγιές από τους υπεύθυνους του πάρκου. Για πολλά χρόνια οι snowboarders θα έπρεπε να περάσουν μια μικρή δοκιμασία πριν τους επιτραπεί η χιονοδρομία από τα λιφτ. Τότε θεωρούσαν ότι ένας ανειδίκευτος snowboarder θα «σκούπιζε» το χιόνι από τα βουνά. Το 1985 στις ΗΠΑ, επιτρεπόταν το snowboarding μόνο στο 7 % των περιοχών για το σκι, ενώ αντίστοιχο ήταν το ποσοστό και στην Ευρώπη. Καθώς ο εξοπλισμός και ικανότητες βελτιώνονταν, το snowboarding έγινε σταδιακά πιο αποδεκτό. Το 1990, οι περισσότερες χιονοδρομικές περιοχές διέθεταν χωριστές πλαγιές για τους snowboarders. Τώρα, σχεδόν το 97% των χιονοδρομικών περιοχών στην Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη επιτρέπουν το snowboarding, και περισσότερες από τις μισές διαθέτουν βατήρες, ράγες και ράμπες.

Το 2004 ήταν μια εξαιρετική χρονιά για το snowboarding με 6.6 εκατομμύρια συμμετέχοντες. Ένας εκπρόσωπος της βιομηχανίας δήλωσε ότι "τα δωδεκάχρονα συναγωνίζονται στο άθλημα ενηλίκους".  Στο ίδιο άρθρο ο ίδιος υποστήριζε, ότι οι περισσότεροι snowboarders είναι 18–24 χρονών και ότι το γυναικείο φύλο εκπροσωπείται σε ποσοστό 25% των συμμετεχόντων. Μπαίνοντας στην δεύτερη δεκαετία της χιλιετηρίδας, το snowboarding συνεχίζει να αυξάνει την δημοτικότητα του ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλλου, ή επιπέδου ικανότητας.

Στιλ

  • Jibbing Από την καθιέρωση του σνόυμπορντ ως χειμερινού σπορ, αναπτύχθηκαν διάφορα στιλ αθλήματος, το καθένα με τον δικό του ειδικό εξοπλισμό και τεχνική. Τα πιο συνηθισμένα στιλ σήμερα είναι: η ελεύθερη διαδρομή (freeride), το ελεύθερο στιλ (freestyle), και η ελεύθερες στροφές (free carve). Αυτά τα στιλ χρησιμοποιούνται τόσο στο ψυχαγωγικό όσο και στο επαγγελματικό σνόουμπορντ. Ενώ το κάθε στιλ είναι μοναδικό, υπάρχει μεταξύ τους μια αλληλοεπικάλυψη . 

Επηρεασμένο απευθείας από το λεγόμενο «άλεσμα», το jibbing είναι ένα είδος ελεύθερου σνόουμπορντ, βασισμένο σε μια τεχνική ανάβασης πάνω σε μια οποιαδήποτε άλλη επιφάνεια εκτός από το χιόνι. Οι πιο κοινές επιφάνειες συμπεριλαμβάνουν μεταλλικές τροχιές (γνωστές ως σιδηροδρομική ανάβαση), κουτιά, πάγκους, σκυρόδεμα με προεξοχές, τοίχους, βράχους και κορμούς. Το άθλημα διεξάγεται συνήθως σε πάρκα αναψυχής για σνόουμπορντ μπορεί όμως να λάβει χώρα και σε αστικό περιβάλλον (γνωστό ως αστικό jib).

Οι αναβάτες του ελεύθερου σνόουμπορντ πραγματοποιούν επίσης και τυχαία jibs, όπως σε ένα πεσμένο δέντρο, που αποδεικνύονται βολικά για αγώνες.

  • Free Ridefreeride Το ελεύθερο στιλ είναι το πιο συνηθισμένο και εύκολο στιλ snowboarding. Συνίσταται στην κατάβαση οποιασδήποτε πίστας. Οι ελεύθερες διαδρομές μπορεί να περιλαμβάνουν εναέριες φιγούρες και “jibs” (οποιονδήποτε τύπο αγώνα  στον οποίο μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει σανίδα) φιγούρες από το ελεύθερο στιλ ή μεγάλες περιστροφές πιο συνηθισμένες στην ορεινή χιονοδρομία, χρησιμοποιώντας οποιαδήποτε φυσική πίστα που μπορεί να βρει ο αναβάτης. Η ελεύθερη διαδρομή είναι το πρώτο βήμα  για να κατακτήσει αργότερα πιο δύσκολα εδάφη για σνόουμπορντ; όπως τα αλπικά, τα απομακρυσμένα και τα δασώδη εδάφη. Η ελεύθερη διαδρομή, γνωστή περισσότερο ως "αλπικό  σνόυμπορντ" επιτυγχάνεται αποκτώντας μια υπεροχή στο στιλ σε πολλές πτυχές του αθλήματος συμπεριλαμβανομένων και των ικανοτήτων ανάβασης, τις στροφές, και τα άλματα σε οποιαδήποτε πίστα.

Ο εξοπλισμός για τις ελεύθερες διαδρομές αποτελείται συνήθως από μια σκληρή μπότα με κατευθυντήρια σανίδα: επειδή αυτό το είδος σνόυμπορντ μπορεί να συναντήσει πολλές διαφορετικές συνθήκες χιονιού, όπως ο πάγος ή η πυκνή σκόνη, ένας μέσος βαθμός σκληρότητας είναι απαραίτητος προκειμένου να διατηρηθεί η σταθερότητα στο βαθύ χιόνι και σε μεγάλες ταχύτητες.

  • Freestyle Στο ελεύθερο στιλ, ο αναβάτης χρησιμοποιεί τεχνητά χαρακτηριστικά πίστας, όπως οι ράγες, οι βατήρες, τα κουτιά και αμέτρητα άλλα νέα στοιχεία για να κάνει τα κόλπα του. Ο όρος "κουτί" αναφέρεται σε ένα αντικείμενο με λεία κορυφή, συνήθως από πολυεθυλένιο(HDPE), πάνω στο οποίο ο αναβάτης μπορεί να γλιστρήσει με την βάση της σανίδας. Όπως όλα τα χαρακτηριστικά του ελεύθερου στιλ, τα κουτιά βγαίνουν σε μια ποικιλία σχεδίων, μεγεθών και επιπέδου δυσκολίας. Η πρόθεση του ελεύθερου στιλ  είναι να χρησιμοποιήσει τα χαρακτηριστικά του εδάφους  για να επιτύχει μια σειρά από εναέρια κόλπα ή “jibs” . Ο όρος "jib" αναφέρεται στον αναβάτη, που γλιστρά ή πατά πάνω σε ένα αντικείμενο που δεν είναι φτιαγμένο για χιόνι . Αυτό χαρακτηρίζει συνήθως τις φιγούρες που γίνονται σε κουτιά, τροχιές ή ακόμα και δέντρα.

Ο εξοπλισμός που χρησιμοποιείται για το ελεύθερο στιλ είναι συνήθως μαλακές μπότες με μια καμπύλη προς την πάνω άκρη και την ουρά της σανίδας για καλύτερη ισορροπία κατά την ομαλή ανάβαση ή μετάβαση. Η πιο κοινή συνδετική ουσία που χρησιμοποιείται στο ελεύθερο στιλ φέρει το όνομα "το πόδι της πάπιας». Οι αναβάτες του ελεύθερου στιλ, που εξειδικεύονται στο jibbing χρησιμοποιούν συχνά σανίδες που είναι μικρότερες και πιο ασυνήθιστες, με μαλακότερο λύγισμα και παραγεμισμένες άκρες. Το μικρότερο μήκος δίνει στην σανίδα την δυνατότητα ταχύτερης περιστροφής, και απαιτεί λιγότερη ενέργεια από τον αναβάτη κατά την πίεση ενός στοιχείου. Οι αντιστρόφως κυρτές σανίδες, πιο γνωστές ως «rocker boards», χρησιμοποιούνται συνήθως στο ελεύθερο στιλ ως πιο κατάλληλες εξαιτίας της ευλυγισίας τους και της ανεστραμμένης καμπυλότητας τους κατά την σχεδίαση. Η πίεση αποτελεί ένα είδος jib, κατά το οποίο ο αναβάτης σκύβει με δύναμη προς την μύτη ή την ουρά της σανίδας- κάνοντας την απέναντι άκρη της σανίδας τους να ανασηκωθεί από το υλικό πάνω στο οποίο γλιστρά. Αυτή η φιγούρα γίνεται συνήθως για να προσδώσει στιλ. Στο ελεύθερο στιλ συμπεριλαμβάνονται επίσης φιγούρες σε ράμπες. Μια ράμπα (ή «σωλήνας») είναι μια τάφρος που μοιάζει με μισό σωλήνα κατασκευασμένο από χιόνι. Στις φιγούρες συμπεριλαμβάνονται η περιστροφή σε 360 μοίρες (μια πλήρης στροφή) στον αέρα, ή μια περιστροφή εκτός άξονα, όπως η  "McTwist". Οι φιγούρες μπορούν να τροποποιηθούν παίρνοντας διάφορα χαρακτηριστικά.

  • Free Curve Όπως και το σκι, αυτό το στιλ, ασχολείται με τα σλάλομ, αλλά  εφαρμόζεται σπάνια. Μερικές φορές το συναντά κανείς με τα ονόματα «αλπικό σνόουμπορντ»,'euro-carve' ή free-carving και διεξάγεται πάνω σε σκληρό χιόνι ή σε ειδικές πίστες για το σκι. Το συγκεκριμένο στιλ επικεντρώνεται σε απόλυτες περιστροφές, σχεδόν όπως και το σκι. Μικρά έως και καθόλου άλματα γίνονται με αυτή την μέθοδο. Ο εξοπλισμός του Free-carve αποτελείται από μπότες του σκι με σκληρό περίβλημα και ένα επίπεδο σύστημα δεσίματος. Οι σανίδες του σκι οφείλουν το σχήμα τους στις "free-carve" χιονοσανίδεςμ η αιχμηρή άκρη των οποίων οδήγησε στη δημιουργία τους. 
worlds
  •  Ασφάλεια και Προφυλάξεις Όπως και μερικά άλλα χειμερινά αθλήματα το σνόουμπόρντινγκ εμπεριέχει ένα υψηλό βαθμό ρίσκου.

Το ποσοστό τραυματισμών στο σνόουμπορντ είναι γύρω στους 4-6% ανά χίλιους αναβάτες την ημέρα. Το ποσοστό αυτό είναι σχεδόν διπλάσιο από εκείνο του αλπικού σκι. Οι τραυματισμοί αφορούν ως επί το πλείστον αρχάριους, που δεν έχουν πάρει μαθήματα από ειδικούς εκπαιδευτές. Το ένα τέταρτο όλων των τραυματισμών παρουσιάζεται σε αρχάριους αναβάτες και οι μισοί από τους τραυματισμούς παρουσιάζονται σε αναβάτες με εμπειρία λιγότερη από ένα χρόνο. Οι έμπειροι αναβάτες είναι λιγότερο πιθανό να υποστούν κάποιον τραυματισμό, οι δικοί τους τραυματισμοί ωστόσο, αν συμβούν, είναι συνήθως πιο επώδυνοι.

Τα δυο τρίτα των τραυματισμών παρουσιάζονται στο πάνω μέρος του σώματος και το ένα τρίτο στο κάτω, σε αντίθεση με το αλπικό σκι, όπου τα δυο τρίτα των τραυματισμών παρουσιάζονται στο κάτω μέρος του σώματος. Το πιο συνηθισμένο σημείο τραυματισμών είναι οι καρποί ( 40% όλων των τραυματισμών από το σνόυμπορντ  παρουσιάζονται στους καρπούς και 24% όλων των τραυματισμών στους καρπούς από το σνόουμπορντ είναι συνήθως κατάγματα). Υπάρχουν γύρω στα 100,000 κατάγματα στους καρπούς παγκοσμίως ανάμεσα στους αθλητές του συγκεκριμένου σπορ κάθε χρόνο.Για το λόγο αυτό συστήνονται απαραιτήτως προφυλακτήρες για τους καρπούς, είτε ξεχωριστά είτε μέσα σε γάντια. Επιπλέον είναι σημαντικό για τους σνόουμπορντερς  να μάθουν πώς να πέφτουν χωρίς να σταματούν την πτώση με το σώμα τους, προσπαθώντας να αποφύγουν την κλίση, καθώς η πρόσκρουση ενός καρπού λυγισμένου σε γωνία 90 μοιρών, αυξάνει τις πιθανότητες κατάγματος. Αντιθέτως η πτώση με χέρια τεντωμένα (σαν φτερά) και η κύλιση στην πλαγιά με ολόκληρο το σώμα είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να μειώσει κανείς τον κίνδυνο από την πτώση. Η πρακτική αυτή ακολουθείται συμπτωματικά και από τους μαθητές του Judo για να πέσουν χωρίς να τραυματιστούν.

Ο κίνδυνος κατάγματος στο κεφάλι είναι 2-6 φορές μεγαλύτερος για τους αθλητές του σνόουμπορντ απ’ ότι για τους σκιέρ, ενώ ο βαθμός σοβαρότητας των τραυμάτων αυξάνεται συνήθως όσο πιο έμπειρος είναι ο αναβάτης. Οι τραυματισμοί στο κεφάλι μπορεί να παρουσιαστούν τόσο ως αποτέλεσμα σύγκρουσης όσο και ως αποτέλεσμα αποτυχίας του αναβάτη να εκτελέσει μια πλευρική στροφή. Η τελευταία μπορεί να οδηγήσει τον αναβάτη να προσγειωθεί στην πλάτη του/ της χτυπώντας το πίσω μέρος του κεφαλιού του/της στο έδαφος, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό του ινιακού λοβού.  Για αυτό το λόγο είναι απαραίτητα τα κράνη. Συστήνονται επίσης ειδικά προστατευτικά γυαλιά καθώς ο τραυματισμός των ματιών , με την μορφή της «τύφλωσης από το χιόνι»  μπορεί να προκύψει ως αποτέλεσμα της έκθεσης στο ισχυρό υπεριώδες φως των χιονισμένων περιοχών. Γι’ αυτό συστήνονται ειδικά γυαλικά, που απορροφούν αυτού του είδους την ακτινοβολία ακόμα και σε μέρες με συννεφιά καθώς η υπεριώδης ακτινοβολία μπορεί να διαπεράσει τα σύννεφα.

Σε αντίθεση με τους αρχάριους στο σκι, τα δεσίματα στο σνόουμπορντ δεν έχουν σχεδιαστεί για να λύνονται αυτόματα με την πτώση. Ο μηχανισμός υποστήριξης που κρατά τα πόδια κλειδωμένα στην σανίδα ελαχιστοποιεί την πιθανότητα τραυματισμών στο γόνατο (15% όλων των τραυματισμών από το σνόουμπορντ είναι στο γόνατο, σε αντίθεση με το 45% των τραυματισμών από το σκι). Τέτοιου είδους τραυματισμοί στο γόνατο παρουσιάζονται συνήθως στους συνδέσμους, ενώ τα κατάγματα στα κόκκαλα είναι σπάνια. Τα κατάγματα στο χαμηλότερο σημείο του ποδιού είναι επίσης σπάνια αλλά το 20% όλων των τραυματισμών παρουσιάζονται στο πόδι και στον αστράγαλο. Κατάγματα στο οστό του αστραγάλου είναι σπάνια σε άλλα αθλήματα αλλά ευθύνονται για το 2% όλων των τραυματισμών από το σνόουμπορντ – ένα πλευρικό κάταγμα στον αστράγαλο ονομάζεται καμιά φορά από τους γιατρούς "ο αστράγαλος του σνόουμπορντερ". Ο συγκεκριμένος τραυματισμός συνίσταται σε επίμονο συνεχιζόμενο πόνο στην τραυματισμένη περιοχή , είναι ωστόσο δύσκολο να εντοπιστεί στην ακτινογραφία. Γι αυτό μπορεί συχνά να διαγνωστεί απλώς ως εξάρθρωση, με σοβαρές συνέπειες για την υγεία καθώς η μη θεραπεία του κατάγματος μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή μακροχρόνια βλάβη του αστραγάλου. Η χρήση φορητών υπερήχων για διάγνωση σε πλαγιά έχει αναθεωρηθεί και φαίνεται να είναι ένα αξιόπιστο εργαλείο για τη διάγνωση ορισμένων από τους πιο συνηθισμένους τραυματισμούς που σχετίζονται με το άθλημα.

Το ποσοστό των τραυματισμών  που παρουσιάζονται κατά την αναμονή του αναβάτη στα λιφτ ή κατά την είσοδο ή έξοδο του σε αυτά, αγγίζει το 4-8%. Οι σνόουμπόρντερς ωθούν τους εαυτούς τους προς τα μπροστά έχοντας ελεύθερο το πόδι τους καθώς περιμένουν στην γραμμή του λιφτ, κρατώντας το άλλο πόδι (με το οποίο συνήθως ξεκινούν) κλειδωμένο στην σανίδα με τον αστράγαλο υπό γωνία 9-27 μοιρών, και ασκώντας μεγάλη πίεση και ροπή σε αυτό το πόδι αυξάνοντας τον κίνδυνο κατάγματος στο γόνατο σε περίπτωση πτώσης .Οι συσκευές περιστροφής του σνόουμπορντ έχουν σχεδιαστεί έτσι ,ώστε να ελαχιστοποιούν αυτή την ροπή, με την συσκευή Quick Stance να είναι η πρώτη που κατασκευάστηκε το 1995, επιτρέποντας στους αθλητές να κρατούν το πόδι τους ίσιο στην άκρη της σανίδας χωρίς να μετακινούν την μπότα τους από την υποδοχή.

Οι χιονοστιβάδες αποτελούν φυσικά τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τους αναβάτες στις χιονισμένες πλαγιές.Καλό είναι να μάθει κανείς τα διαφορετικά είδη χιονοστιβάδων (βλέπε άρθρο του timbertrail.gr), πως μπορεί να αποτρέψει την δημιουργία τους και πως πρέπει να αντιδράσει σε περίπτωση που δημιουργηθεί. Επίσης όλοι όσοι ασκούν δραστηριότητες έξω στο χιόνι, που τους αφήνουν έκθετους στον κίνδυνο τραυματισμού θα πρέπει να έχουν βασικές γνώσεις πρώτων βοηθειών και να γνωρίζουν πώς να αντιμετωπίσουν τυχόν τραυματισμούς.

Οι μπότες του σνόουμπορντ θα πρέπει να έχουν καλή εφαρμογή, με τα δάχτυλα να ακουμπούν στην άκρη του παπουτσιού περιορίζοντας την κίνηση . Επένδυση ή «πανοπλία» συνιστάται για τα υπόλοιπα μέρη του σώματος όπως τα ισχία, τα γόνατα, η σπονδυλική στήλη και οι ώμοι. Για την αποφυγή περαιτέρω τραυματισμών στο σώμα, ειδικά στα γόνατα, είναι απαραίτητο να χρησιμοποιείτε σωστή τεχνική. Για να την αποκτήσετε, θα πρέπει να εκπαιδευτείτε από εξειδικευμένο δάσκαλο, μαθαίνοντας από τα λάθη των άλλων κάτι που είναι πολύ δύσκολο να το καταφέρετε μόνοι σας. Επίσης όταν κάνετε σνόουμπορντ μόνοι σας, θα πρέπει να λαμβάνετε προφυλάξεις για να αποφύγετε το λεγόμενο «βαθύ χιόνι», μια ιδιαίτερα επικίνδυνη επιφάνεια χιονιού που σχηματίζεται στην βάση των δέντρων.

Ιδιαίτερη φροντίδα χρειάζεται κατά τo κέρωμα της σανίδας καθώς το φθορανθρακικό πλαστικό αναδύει τοξικά αέρια σε περίπτωση που υπερθερμανθεί. Το κέρωμα είναι προτιμότερο να γίνεται σε αεριζόμενο χώρο φροντίζοντας, έτσι ώστε το κερί να έχει την κατάλληλη θερμοκρασία – το κερί θα πρέπει να λιώσει αλλά όχι να καεί ή να σιγοκαεί.[

Διαγωνισμοί

  • Slopestyle Οι αθλητές εκτελούν φιγούρες σε φθίνουσα πορεία, κινούμενοι γύρω, πάνω, κάτω ή κατά μήκος της πίστας. Η πορεία είναι γεμάτη εμπόδια, όπως κουτιά, ράγες, βατήρες, jibs (συμπεριλαμβανομένου οποιουδήποτε αντικειμένου πάνω στο οποίο μπορεί να γλιστρήσει ο αναβάτης). Τέτοιου είδους διαγωνισμοί συνίστανται στην επιλογή μιας πορείας πάνω στην πίστα χρησιμοποιώντας μια ποικιλία κουτιών, jibs και βατήρων. Για να κερδίσει κανείς ένα τέτοιο διαγωνισμό θα πρέπει να επιλέξει την πιο δύσκολη διαδρομή στην πίστα και να εκτελέσει με άνεση τις φιγούρες παρά τα εμπόδια. Το στιλ αποτελεί επίσης έναν πολύ σημαντικό παράγοντα που επηρεάζει την νίκη σε έναν τέτοιο διαγωνισμό. Ο αθλητής, που εκτελεί τις πιο δύσκολες φιγούρες μπορεί να μην είναι απαραιτήτως ο νικητής σε αντίθεση με τον αθλητή που εκτελεί απλές φιγούρες αλλά με ένα ιδιαίτερο στιλ.
  • Big air Σε αυτούς τους διαγωνισμούς  οι αναβάτες εκτελούν φιγούρες αφού παρουσιάσουν ένα τεχνητό άλμα κατασκευασμένο ειδικά για τον αγώνα. Οι συμμετέχοντες εκτελούν φιγούρες στον αέρα, αποσκοπώντας στο να αποκτήσουν μετρήσιμο ύψος και απόσταση, διασφαλίζοντας την προσγείωση. Πολλοί διαγωνισμοί απαιτούν από τον αναβάτη να κάνει μια φιγούρα για να κερδίσει τον διαγωνισμό. Αυτό δεν είναι προαπαιτούμενο σε κάθε διαγωνισμό για να κερδίσει ο νικητής το χρυσό. Άλλοι διαγωνισμοί επικεντρώνονται  μόνο στο ύψος και την απόσταση που επιτύχει ο νικητής. Ένας από τους πρώτους διαγωνισμούς όπου ο Travis Rice επιχείρησε και κατάφερε μια «διπλή προς τα πίσω αναστροφή στην πίσω πλευρά» , έγινε το 2006 κατά την διάρκεια του Red Bull Gap Session.
  • Half-pipe Το half-pipe είναι μια ημικυκλική τάφρος ή τεχνητή ράμπα (τοποθετημένη σε κατηφορική πλαγιά), και βάθος γύρω στα 8-23 πόδια (7.0 m). Οι διαγωνιζόμενοι εκτελούν φιγούρες ενώ πηγαίνουν από την μια άκρη στην άλλη καθώς βρίσκονται στον αέρα πάνω από τις πλαγιές της πίστας.

  • Boarder-cross Στο Boarder-cross, γνωστό επίσης ως "Boarder X" και "Snowboard X", διάφοροι αναβάτες (συνήθως 4, αλλά καμιά φορά και 6) διαγωνίζονται σε κούρσες παρόμοιες με εκείνες του μοτοκρός (με άλματα, αναχώματα και άλλα εμπόδια κατασκευασμένα από χιόνι σε κατηφορική πορεία). Σε αντίθεση με τους παραδοσιακούς αγώνες σώμα με σώμα, οι αγωνιζόμενοι χρησιμοποιούν την ίδια πίστα, με αποτέλεσμα να μην λείπουν οι συχνές συγκρούσεις ανάμεσά τους. Οι διαγωνισμοί εμπεριέχουν μια σειρά από προκριματικούς, με τους δυο αναβάτες κάθε προκριματικού να προχωράνε στον επόμενο γύρο. Ο τελικός νικητής είναι ο αναβάτης, που τερματίζει πρώτος στον τελευταίο γύρο.
  • Big mountain/free-ride Ο συγκεκριμένος διαγωνισμός διεξάγεται σε ανοιχτή πίστα, και προκαλεί τους αναβάτες να βρουν τον δρόμο τους κατηφορίζοντας το βουνό με την μέγιστη δυνατή δυσκολία και το καλύτερο στιλ.. Τέτοιου είδους events γίνονται πάνω σε σκόνη χιονιού σε κλειστές ή απομονωμένες περιοχές. Υπάρχουν διάφορες τέτοιες διοργανώσεις στην Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Νέα Ζηλανδία και αυτό το είδος διαγωνισμού σνόουμπορντ αυξάνει διαρκώς την δημοτικότητα του ανάμεσα στου σνόουμπορντερς, με την Αλάσκα να θεωρείται η κορυφή αυτού του ύφους οδήγησης απεικονιζόμενη σε ορισμένα από τα πιο δημοφιλή βίντεο για το σνόουμπορντ , και προωθώντας την δημοτικότητα του αθλήματος στην ετήσια συγκέντρωση αναβατών που ακούει στο όνομα, Tailgate Alaska, και διεξάγεται στο διαβόητο Πέρασμα Thomson. 

  • Rail jam To rail jam είναι ένας διαγωνισμός Jib. Οι αναβάτες εκτελούν φιγούρες σε ράγες, κουτιά, σωλήνες τοίχους, και άλλα δημιουργικά σημεία. Οι διαγωνισμοί αυτοί γίνονται σε μικρές περιοχές, δίνοντας την επιλογή 2-3 στοιχείων στον αναβάτη για να χρησιμοποιήσει στην πορεία του. Καμιά φορά διεξάγονται σε αστικό περιβάλλον εξαιτίας του σχετικά μικρού ποσοστού χιονιού που απαιτούν. Κάθε αναβάτης μπορεί να κάνει όσους γύρους του επιτρέπει ο χρόνος του, γύρω στην μία ώρα, ενώ τα βραβεία που απονέμονται αφορούν στην καλύτερη συνολική απόδοση και στην καλύτερη φιγούρα στις κατηγορίες ανδρών και γυναικών.
  •  Slalom Αυτό το είδος σνόουμπορντ είναι παρόμοιο με το slalom- σκι, όπου οι αναβάτες πρέπει να ολοκληρώσουν μια κατηφορική πορεία κατασκευασμένη από μια σειρά από καθορισμένες πύλες; Οι αναβάτες θα πρέπει να περάσουν μέσα από τους δυο πόλους που σχηματίζουν τις πύλες. Όπως και στο σκι υπάρχουν διάφορα είδη πορείας: ο ελιγμός, ο τεράστιος ελιγμός, και ο ελιγμός super G. Στο slalom, οι αθλητές διαγωνίζονται κατηφορικά περνώντας μέσα από πύλες που απαιτούν εξαιρετικά κλειστές στροφές και αφθονία τεχνικών δεξιοτήτων. Οι μεγάλοι ελιγμοί απαιτούν μεγαλύτερη πορεία ανάμεσα από πύλες που απέχουν πιο πολύ μεταξύ τους, έχοντας ως αποτέλεσμα ακόμα μεγαλύτερες ταχύτητες. Οι ελιγμοί σε  Super G είναι οι πιο γρήγοροι όλων, με τις ταχύτητες να αγγίζουν τα 45 mph (72 km/h).
  •  Γνωστά events Κάποιοι από τους μεγαλύτερους διαγωνισμούς σνόουμπορντ είναι οι: Air & Style,  X-Trail Jam, Burton Global Open SeriesShakedown, και  X Games. Το  Ticket to Ride (World Snowboard Tour αποτελεί το αποκορύφωμα των ανεξάρτητων freestyle events, που διενεργούνται κάτω από μια σημαία. Επίσημα αναγνωρισμένο ως TTR World Snowboard Tour ή απλώς "The TTR", η δημοτικότητα του συγκεκριμένου event έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Μπαίνοντας στην έβδομη χρονιά του, το TTR διοργανώνει μια διαγωνιστική σεζόν 10 μηνών συμπεριλαμβανομένων των εκδηλώσεων σνόουμπορντ σε τέσσερις γεωγραφικές ζώνες. Το τουρ συμπεριλαμβάνει εκδηλώσεις όπως το TTR 6Star Air & Style , The Arctic Challenge και το US Open of Snowboarding.

Το Snowboarder Magazine's Superpark δημιουργήθηκε το 1996 με καλεσμένους πάνω από 150 κορυφαίους επαγγελματίες από όλο τον κόσμο στο πιο προχωρημένο freestyle snowboarding και στις πιο προηγμένες πίστες.

Το Tailgate Alaska είναι ένα από τα δημοφιλέστερα event στο σνόουμπορντ. Είναι μια συγκέντρωση στην απομονωμένη περιοχή του Valdez στην Alaska , όπου οι αναβάτες προκαλούν τον εαυτό τους στα καλύτερα για αυτό το σκοπό βουνά με το καλύτερο χιόνι. Το φεστιβάλ διεξάγεται Μάρτη με Απρίλη και διαρκεί 2 εβδομάδες. Το θρυλικό King of the Hill ξαναανακαλύφθηκε από τον ιδρυτή του Tailgate Alaska , Mark Sullivan, και θεωρείται ένα από τα καλύτερα free ride events στον κόσμο.

Ένα κύμα αντί – διαγωνισμών έχουν κατακλύσει το σνόουμπορντ συμπεριλαμβάνοντας το Holy Oly Revival στο The Summit at Snoqualmie, The Nate Chute Hawaiian Classic στο  Whitefish, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Quarterpipe και τα Grenade Games.

Ένας από τους πιο μοναδικούς και θρυλικούς διαγωνισμούς είναι ο  Mt. Baker  Legendary Banked Slalom. Από το 1985 τον διαγωνισμό αυτό έχουν κερδίσει μερικά από τα κορυφαία ονόματα στην ιστορία του αθλήματος ενώ συνεχίζει να αποτελεί πόλο έλξης για τους κορυφαίους αθλητές του είδους. Οι  Terje Haakonsen and Karleen Jeffery είναι οι αναβάτες με τις περισσότερες νίκες σε τέτοιου είδους αγώνες, έχοντας από 6 νίκες στο ενεργητικό τους.

Ο διαγωνισμός του North Face Masters of Snowboarding σήμανε την επιστροφή στο big mountain σνόουμπορντ το 2008. Σε αυτόν έχουν λάβει μέρος αξιόλογοι αθλητές όπως ο Travis Rice και ο Rob Kingwill με τρεις στάσεις σε όλη την επικράτεια των Δυτικών Ηνωμένων Πολιτειών. Το North Face Masters έχει αναδείξει επίσης αστέρια όπως ο Tom Burt, ο Temple Cummins, και ο Andy Hetzel που προσκαλούνται ως κριτές στους αγώνες.

  • USASA events Η Ένωση Σνόουμπορντ των Ηνωμένων Πολιτειών (USASA) διαθέτει τρία διαφορετικά τμήματα που περιλαμβάνουν το  αλπικό, το  freestyle και το boardercross σνόουμπορντ. Το αλπικό διακρίνεται στο giant slalom και στο slalom, έναν διαγωνισμό που δοκιμάζει την ευελιξία και την ικανότητα των αθλητών να εκτελέσουν απότομες στροφές. Το Freestyle διακρίνεται στο slopestyle και το halfpipe. Στο boardercross, η ιδέα είναι να είσαι ο πρώτος σνόουμπόρντερ που θα κατέβει την βουνοπλαγιά, με τους αθλητές να συναγωνίζονται μεταξύ τους μέσα από μια πορεία εμποδίων, με απότομες στροφές και μεγάλη πιθανότητα πρόσκρουσης. Το USASA έχει 36 περιφερειακές σειρές σνόουμπορντ, στις μπορεί κανείς να διαγωνιστεί.

Η Υποκουλτούρα  

Ο τρόπος ζωής των σνόουμπόρντερς προέκυψε ως φυσικό επακόλουθο της κουλτούρας από την οποία αναδύθηκε. Στις αρχές υπήρξαν διαμαρτυρίες απέναντι στην κουλτούρα των σκιέρ και στην άποψη ότι οι σνόουμπορντερς θεωρούνται κατώτεροι. Οι σκιέρ δεν αποδέχτηκαν εύκολα την νέα αυτή κουλτούρα στις πλαγιές τους. Οι δυο κουλτούρες αντιπαρατέθηκαν με διάφορους τρόπους σε επίπεδο λόγου, συμπεριφοράς, και αμφίεσης. Οι σνόουμπορντερς ήταν οι πρώτοι που ενσωμάτωσαν το punk και αργότερα το hip-hop ύφος στο στιλ τους. Λέξεις όπως "dude" (μάγκα μου), "gnarly"(cool), και "Shred the Gnar" είναι μερικές από τις λέξεις που αναδύθηκαν από την κουλτούρα των σνοουμπόρντερς. Η υποκουλούρα των σνόουμπόρντερς προέκυψε ως σημείο τομής μεταξύ του αστικού και προαστιακού στιλ στο χιόνι, διευκολύνοντας την μετάβαση από την κουλτούρα στου σέρφινγκ και του σκέιτμπορντ στην κουλτούρα του σνόουμπορντ.

Τα πρώτα στερεότυπα που αναπτύχθηκαν ήθελαν του σνόουμπόρντερς να είναι "τεμπέληδες", "βρώμικοι", "πάνκς", "φτιαγμένοι", "τραμπούκοι", και διάφορα άλλα επίθετα πολλά από τα οποία συνδέονται επίσης με το σκέιτμπορντ και το σέρφινγκ. Σήμερα τα στερεότυπα αυτά θεωρούνται ξεπερασμένα.  Το σνόουμπορντ αποτελεί πια ένα άθλημα που προσεγγίζει ένα αρκετά ετερόκλητο κοινό, σε βαθμό που είναι πολύ δύσκολο να κατηγοριοποιήσει κανείς μια τόσο διευρυμένη κοινότητα ανθρώπων. Το σνόουμπορντ αποτελεί πια ένα από τα πιο mainstream και δημοφιλή αθλήματα, κάτι που έπαιξε ρόλο στην αποδόμηση του στερεοτύπου, με τον παράγοντα σοκ που ήθελε το άθλημα να προσφέρει μόνο γρήγορες απογειώσεις στις πλαγιές, να καταρρέει. Οι σκιέρ και οι σνόυμπορντερς έχουν εξοικειωθεί πια μεταξύ τους, δείχνοντας μεγαλύτερο σεβασμό πάνω στις πίστες Τα δημογραφικά στοιχεία μεταβάλλονται αλλάζοντας και τα στερεότυπα, που επικρατούσαν μέχρι σήμερα.♦

Περισσότερες πληροφορίες για το snowboard/Ελληνική Ομοσπονδία Χιονοδρομίας (www.eox.gr)
Xιονοδρομικά κέντρα στην Ελλάδα (δείτε λίστα στο www.timbertrail.gr)

Timbertrail.gr / Δεκέμβριος 2011


 

WORLD RACES

Patagonian International Marathon  

PIM 6_for_web

Ο Διεθνής Μαραθώνιος της Παταγονίας είναι ένας αγώνας δρόμου που γίνεται κάθε χρόνο στη Χιλή στην περιοχή του Εθνικού Πάρκου Torres del Paine. Από την πρώτη διοργάνωση το 2012, ο αγώνας συγκέντρωσε χιλιάδες δρομείς ...Περισσότερα

Susitna 100

13071343

Η κοιλάδα Μatanuska-Susitne είναι μια περιοχή στη νότια κεντρική Αλάσκα. Απέχει 56χλμ βόρεια του Anchorage και κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ σε υπερμεγέθη λαχανικά που παρουσιάζονται κάθε χρόνο στην ετήσια έκθεση της πόλης...Περισσότερα 

Baikal Ice Marathon

training to run 1-long

Η λίμνη Βαϊκάλη σχηματίστηκε πριν από 25 περίπου εκατομμύρια χρόνια και αποτελεί έναν από τους παλαιότερους γεωλογικούς σχηματισμούς. Το καλοκαίρι οι ταξιδιώτες απολαμβάνουν μια μοναδική φυσική πανδαισία με το πράσινο φόντο να κυριαρχεί...Περισσότερα