Chris Sharma: "¨Μισή Ζωή" PDF  | Εκτύπωση |  E-mail
MOUNTAIN FUN
Πέμπτη, 06 Οκτωβρίου 2011 13:20

chrisSharma

Του Jeff Achey / Φωτογραφία Boone Speed 

Ο Sharma έχει κατορθώσει όλα όσα υποτίθεται ότι η «επόμενη γενιά» θα προσπαθήσει να καταφέρει στην αναρρίχηση, θέτοντας εδώ και 15 χρόνια- δηλαδή την μισή του ζωή -διαρκώς νέα στάνταρ στο άθλημα .

Ως αναρριχητή παλιάς σχολής, μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς κάποιον που θυμάται μια «προ Sharma εποχή» στο άθλημα. Από τα πρώτα του εφηβικά χρόνια, ως παιδί – θαύμα, ως τα μέσα της 2ης δεκαετίας της ζωής του, ο Chris Sharma, έχει αιχμαλωτίσει την φαντασία μας, εμπνέοντας όλους εμάς όχι μόνο με τις διαδρομές του - Necessary Evil, The Mandala, Realization, Witness the Fitness, Dreamcatcher, Es Pontas, Jumbo Love- αλλά και με την ταπεινότητα του.  Γλυκομίλητος και ώριμος, ο Sharma έμοιαζε σχεδόν  παράταιρος κάθε φορά που εμφανιζόταν σε Εθνικό Πρωτάθλημα ή Αγώνες X. Ακόμα και όταν κέρδιζε , η νίκη έμοιαζε να ανήκει περισσότερο στην ίδια την αναρρίχηση, ένας θρίαμβος  απέναντι στα ανταγωνιστικά,  ναρκισσιστικά κρεμάσματα , που σπιλώνουν αυτό το θεαματικό σπορ. Εξάλλου, αυτό  το στιλ της ελεύθερης – αιώρησης που τον διέκρινε, ήταν κάτι συναρπαστικό να παρακολουθεί κανείς.

Συναντήσαμε τον Sharma τον Οκτώβρη, έξω από ένα φούρνο στο Boulder,  του Κολοράντο, όπου είχε πάει για να συμμετάσχει σε μια παρουσίαση για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Κατά την διάρκεια της τρίωρης συνέντευξής μας συνειδητοποίησα, ότι είχε ακόμα το ίδιο πάθος που είχε ως κοκαλιάρικο 15χρονο, «κατασκηνώνοντας» στην κορυφή του κόσμου της αναρρίχησης.  Ο ίδιος πιστεύει ακράδαντα, ότι οι δυσκολότερες αναρριχήσεις έπονται. Σήμερα όμως έχει σπίτι, δεσμό και έναν σκύλο. Μερικές τρίχες κάτω από το κάτω χείλος του έχουν γκριζάρει λιγάκι και έχει αρκετή σοφία να μοιραστεί σχετικά με την αναρρίχηση , πολύτιμη σε όλους μας. Κάτι το οποίο δεν μας εκπλήσσει. Το χάρισμα του αθλητή δίνεται από την φύση όμως για να συνεχίσει να αποδίδει, θα πρέπει η καθοδηγητική του φιλοσοφία να αντέξει στην δοκιμασία του χρόνου.  Για τον  Sharma άντεξε.

Έχεις διαμορφώσει μια δημόσια εικόνα ως «πνευματικός αναρριχητής». Είναι ακριβής αυτή η περιγραφή;

Πιστεύω ότι με έχουν περιγράψει κάπως έτσι. Οι άνθρωποι, οι δημοσιογράφοι, ο οποιοσδήποτε. Προσπαθούν να σε βάλουν σε ένα καλούπι. Ξέρεις… Όχι πως δεν αληθεύει αλλά ταυτόχρονα νιώθω, ότι δεν δίνει την πραγματική εικόνα. Νομίζω, ότι έχει να κάνει απλώς με το να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και όσο πιο αυθεντικός γίνεται. Όχι με το να προσπαθείς στρατηγικά να χτίσεις μια εικόνα.

Ως επαγγελματίας αναρριχητής πως καταφέρνεις να παραμείνεις προσγειωμένος;

Ίσως επειδή όποτε πηγαίνω για αναρρίχηση δεν το κάνω για να ξεπεράσω κάποιον άλλο ή για να αποδείξω κάτι στον κόσμο αλλά επειδή πραγματικά το θέλω. Από την άλλη υπάρχει  αυτή η πλευρά της αναρρίχησης που για μένα έχει επαγγελματικό χαρακτήρα – είναι κατά κάποιο τρόπο η δουλειά μου. Όμως νιώθω ότι έχω βρει έναν καλό τρόπο να τα ξεχωρίζω αυτά τα δυο.  Εάν πάω σε μια έκθεση ή έναν διαγωνισμό ή μια παρουσίαση, τότε είμαι σε ώρα εργασίας ως επαγγελματίας αναρριχητής.

Αισθάνεσαι ωστόσο σε κάποιες αναρριχήσεις, ότι να προσπαθείς απλώς να τις φέρεις εις πέρας; Σου συμβαίνει ακόμα αυτό;Perfecto-Mondo-3

Ναι σίγουρα. Φυσικά και μου συμβαίνει. Είναι μια διαρκής διαδικασία. Είναι σαν να μαθαίνεις κάποια πράγματα ξανά και ξανά- σε κάθε διαδρομή. Είναι δύσκολο να διατηρήσεις αυτή την αγνή διάθεση. Ξέρεις ότι θέλεις να τελειώσεις την δουλειά, αλλά αυτό ακριβώς είναι που σε εμποδίζει από το να είσαι ο εαυτός σου και να αναρριχηθείς με τον τρόπο που ξέρεις ότι έχεις. Στην διαδρομή του Realization, ένιωθα  κουρασμένος, έλεγα ας γίνει ότι είναι να γίνει, θα το δοκιμάσω απλώς για να θυμάμαι τις κινήσεις . Έτσι με κάποιο τρόπο ξεγελάς τον εαυτό σου, ότι δεν σε πολύ νοιάζει τι θα γίνει και είσαι ελεύθερος να το κάνεις.

Πιστεύω ότι το ίδιο ισχύει και για τους διαγωνισμούς. Τις περισσότερες φορές που κερδίζω σε διαγωνισμούς, είμαι αρκετά απαισιόδοξος πριν μπω στην διαδικασία. Όλοι λένε πάντοτε, ότι πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, και είναι αλήθεια, αλλά για μένα έχει να κάνει πιο πολύ με το να βγάλεις από πάνω σου την πίεση. Αν μπώ από την αρχή στην διάθεση ότι δεν θα κερδίσω, τότε απλά χαλαρώνω και απολαμβάνω την διαδικασία και έτσι γίνομαι ικανός κάνω μια καλή αναρρίχηση, γιατί δεν ανησυχώ πια αν θα κερδίσω. Έχω βρει μια φόρμουλα για αυτό, εκτός από το να ξεγελάω τον εαυτό μου, ξέρετε. Βασικά ξεγελάω και μιλάω στον εαυτό μου με αυτόν τον τρόπο.

Όταν  κατεβαίνεις σ' έναν αγώνα, όλοι περιμένουν ότι θα κερδίσεις. Θα πρέπει να είναι δύσκολο αυτό. Μοιάζει με χαμένη υπόθεση όπως και να το δει κανείς.

Σίγουρα έχω ανάμεικτα συναισθήματα στους διαγωνισμούς, γιατί συνήθως δεν προετοιμάζομαι για αυτούς. Προσπαθώ όμως να έχω στο μυαλό μου, ότι πηγαίνω απλώς για να συμμετάσχω στην αναρριχητική κοινότητα και για να μοιραστώ αυτή την εμπειρία μαζί με άλλους ανθρώπους.

Προσωπικά, οι διαγωνισμοί δεν με ενδιέφεραν ποτέ. Είναι συναρπαστικοί αλλά 15 λεπτά μετά τον διαγωνισμό όλο αυτό περνάει. Είναι πολύ πιο σημαντικό για μένα να βάζω στόχο νέες διαδρομές και να διαμορφώνω το δικό μου όραμα για την αναρρίχηση. Να δημιουργήσω έναν μύθο, κάτι που θα έχει διάρκεια. Κανείς δεν θυμάται ποιος κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1997, αλλά οι άνθρωποι θυμούνται ποιος ανακάλυψε την διαδρομή του Action Directe.

Μίλησε μου για τα παιδικά σου χρόνια. Είναι αλήθεια ότι μεγάλωσες σε άσραμ (πνευματικό ερημητήριο);

Οι γονείς μου ήταν σπουδαστές του Baba Hari Dass. Όταν παντρεύτηκαν πήραν το όνομα Sharma. Σημαίνει «καλοτυχία», ή κάτι τέτοιο. Στην Ινδία είναι ένα πολύ συνηθισμένο όνομα. Πήγα σχολείο στο Ινστιτούτο του Όρους Μαντόνα, στα βουνά της Σάντα Κρουζ. Έμενα στην Σάντα Κρουζ και κάθε μέρα πηγαίναμε στο σχολείο αλλά δεν μέναμε μέσα.

Αυτός ο τρόπος ανατροφής επηρέασε την πρώιμη αναρριχητική σου δραστηριότητα;

Δεν είπα ποτέ στα τυφλά, εντάξει είμαι αναρριχητής και η δουλειά μου είναι να σκαρφαλώνω. Σίγουρα η δραστηριότητα μου αυτή συνδέεται με τον τρόπο που μεγάλωσα και με τους φίλους μου, τον Andy (Puhve), τον  Sterling (Keene) και άλλους στενούς φίλους από την Σάντα Κρουζ. Το ότι έγινα διάσημος αναρριχητής δεν ήταν ποτέ κάτι το οποίο προσπάθησα να πετύχω.

Ποιος σε έβαλε σε αυτό το δρόμο;

Κέρδισα το εθνικό πρωτάθλημα όταν ήμουν 14 χρονών. Έτσι ανοίχτηκαν μπροστά μου εκπληκτικές δυνατότητες. Όταν όμως έκλεισα τα 17, είχα έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο. Ήταν μια πολύ οδυνηρή εμπειρία για μένα, γιατί ξαφνικά δεν μπορούσα να αναρριχηθώ και είχα επενδύσει τα πάντα σε αυτό το άθλημα. Έκανα την Γενική Εκπαιδευτική Ανάπτυξη σε άλλο γυμνάσιο, το οποίο αποδέχτηκε ουσιαστικά αυτή την εμπειρία μου και την σχολική μου εκπαίδευση. Στα 16 μου, έκανα ωτοστόπ στην Γαλλία μαζί με τον Tommy Caldwell, κάναμε αναρρίχηση και αυτή ήταν στην ουσία η εκπαίδευση μου. Ταξιδεύοντας, γνωρίζοντας κόσμο και αποκτώντας εμπειρίες. Υποθέτω δεν έμαθα τόσα πολλά μαθηματικά.

Πολλοί από μας που τελειώσαμε το σχολείο μπορούμε να πούμε το ίδιο πράγμα.

Ναι, αλλά εγώ αφοσιώθηκα στην αναρρίχηση. Ήταν το μόνο που ήθελα να κάνω. Λίγο αργότερα, τραυματίστηκα στο γόνατο, και δεν μπορούσα να αναρριχηθώ για έναν χρόνο. Αυτή ήταν πραγματικά μια δύσκολη στιγμή για μένα. Ήταν σκέτη κατάθλιψη.

Πότε επανήλθες στην αναρρίχηση;

Ήμουν 18 – 19 χρονών νομίζω και σε μια έκθεση γνώρισα τον Cristian Griffith. Είχα ήδη δοκιμάσει μια φορά την διαδρομή του Realization και εκείνος με ενθάρρυνε να προσπαθήσω ξανά. Μου είπε ότι ήταν κάτι, το οποίο θα χαίρομαι να θυμάμαι. Εκείνη την εποχή δεν ήμουν σίγουρος για το τι ήθελα να κάνω και για το αν ήθελα να γυρίσω στο σχολείο. Ένιωθα ότι είχα διανύσει μια καλή πορεία, είχα κάνει όσα ήθελα να κάνω, αλλά πριν κάνω κάτι άλλο, σκέφτηκα ότι θα ήθελα πολύ να πραγματοποιήσω αυτή την διαδρομή.

Ανάμεσα στα ταξίδια μου πέρασα αρκετό διάστημα στην Ασία. Στην Ιαπωνία, τόλμησα ένα τρελό ταξίδι. Διένυσα με τα πόδια μια απόσταση 1000 περίπου μέτρων κάνοντας το γύρο του νησιού Shikoku (τόπο προσκυνήματος των Βουδιστών εδώ και ενάμιση αιώνα), εντελώς μόνος μου. Κοιμόμουν στα δάση της Ιαπωνίας. Πήγα σε κέντρα διαλογισμού στην Ταϊλάνδη, στην Μπούρμα και στην Ινδία. Έτσι πέρασα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Η αναρρίχηση σαν μέτρο σύγκρισης ήταν κάτι εξωτερικό. Η δουλειά μου πάνω στην διαδρομή του Realization, ήταν μια εξαίρεση κατά κάποιο τρόπο. Ήμουν πραγματικά δυστυχισμένος, όταν τραυμάτισα το γόνατό μου και αυτό με έκανε να καταλάβω ότι η αναρρίχηση είναι κάτι πολύ εφήμερο.

Έτσι… γύρισα πίσω, γνώρισα μια κοπέλα και πήγα στην Μαγιόρκα, όπου ερωτεύτηκα κυριολεκτικά την αναρρίχηση σε θαλάσσια βράχια. Ένας τέλειος βράχος πάνω από τον ωκεανό για ελεύθερη αναρρίχηση και όλα από την αρχή. Μια τελείως αγνή εμπειρία.

Αντιμετώπισες προβλήματα με χορηγούς την περίοδο του τραυματισμού σου στο γόνατο;

Ήμουν πολύ τυχερός σε αυτό το θέμα. Ο Beaver [Theodosakis] από την prAna που με ήξερε από παιδί και μου είχε πάντα μεγάλη εμπιστοσύνη , σεβάστηκε την επιλογή μου να θελήσω να εξελιχθώ ως άνθρωπος. Νιώθω πραγματικά ευγνώμων για αυτό και τελικά πιστεύω, ότι αυτή τους η στάση ενίσχυσε την εικόνα που είχα σχηματίσει για εκείνους. Έτσι μπόρεσα να είμαι απλά ο εαυτός μου και να μην δημιουργήσω το προφίλ ενός συνηθισμένου αθλητή.

Υποθέτω ότι στάθηκα τυχερός, γιατί δεν υπολόγιζα ποτέ σε αυτό το παιχνίδι. Δεν βαθμολογούσα τις αναρριχήσεις μου. Σκαρφάλωνα, όπως ήθελα να σκαρφαλώσω και ήμουν πολύ τυχερός που γνώρισα ανθρώπους σαν τον Josh και τον Brett Lowell και που μπόρεσα να τραβήξω σε βίντεο τις αναρριχήσεις τους.

Σχετικά με την ετικέτα του «πνευματικού αναρριχητή»…Sharma-Dog

Εκείνο που δεν μου αρέσει στην ιδέα του να είμαι ένα «πνευματικό πρόσωπο» είναι, ότι αυτό συνδέεται κατά κάποιον τρόπο με την αντίληψη, ότι θα προσπαθώ διαρκώς να λειτουργώ ειρηνευτικά ή μέσα από έναν καθαγιασμένο τρόπο ζωής. Αν όμως νιώθεις τσαντισμένος κάποια στιγμή είναι πολύ πιο ειλικρινές να εξωτερικεύσεις την οργή σου από το να προσπαθείς να λειτουργήσεις ειρηνευτικά.

Ζούσα στην Ισπανία για μεγάλο χρονικό διάστημα και οι άνθρωποι είναι πολύ εκφραστικοί και φλογεροί εκεί αλλά και πολύ αυθεντικοί. Περισσότερο έχει να κάνει με το ότι πρέπει να εκφράζεις αυτό που νιώθεις ακόμα κι αν αυτό είναι σύγχυση ή οτιδήποτε άλλο. Από ότι έχω καταλάβει μέσα από τις σπουδές μου στον Βουδισμό, αυτός είναι ο στόχος. Σωστά; Να μην αιχμαλωτίζεσαι στην προσωπική σου εικόνα, αλλά να είσαι αυθεντικός, όπως και αν εκφράζεις αυτή την αυθεντικότητα.

Ο δικός μου τίτλος επομένως θα μπορούσε να συνοψίζεται στην φράση « Σε ηλικία 30 ετών ο Chris Sharma, ξεπερνά το στερεότυπο του πνευματικού
αναρριχητή» ;

Θα έλεγα ότι το να εγκλωβίζεσαι σε ένα τέτοιο στερεότυπο απέχει από εμένα προσωπικά. Όπως είπα, δεν έχω κανένα πρόβλημα να μιλάω για τέτοια πράγματα. Απλώς δεν θέλω να δημιουργήσω μια εικόνα για τον εαυτό μου ότι είμαι κανένας άγιος ή κάτι τέτοιο. Μου δημιουργεί μεγάλη σύγχυση και θλίψη αυτό.

Νιώθεις την ανάγκη να κλωτσήσεις και να ουρλιάξεις κατά την διάρκεια μιας αναρρίχησης;

Όχι τόσο πολύ αλλά που και που. Μπορεί να γίνει τρομερά εκνευριστικό να  πέσεις 50 φορές στην τελευταία κίνηση. Το να αντιδράσεις σαν να μην συμβαίνει τίποτα , είναι λίγο άκυρο (γέλια). Νιώθω ότι έχω μάθει πολλά από την Daila (Ojeda). Είναι πολύ ειλικρινής με αυτά που νιώθει και σαν γνήσια φλογερή Λατίνα που είναι… Όμως είναι πολύ ειλικρινής στις εκφράσεις της.

Είναι σοβαρός ο δεσμός σου με την Daila;

Ναι είμαστε μαζί τρία χρόνια

Σκέφτεστε το ενδεχόμενο του γάμου;

Θα δούμε… Δεν το αποκλείω πάντως. Αυτό είναι σίγουρο.

Το να αποκτήσεις παιδιά κάποια στιγμή,  το σκέφτεσαι;

Βέβαια, εννοείται. Αλλά το κάθε πράγμα στην ώρα του. Τώρα έχουμε έναν σκύλο. Ένα μαύρο λαμπραντόρ, το λένε Chaxi. Είναι μια καλή αρχή.

Μίλησε μου για την Catalunya όπου μένετε οι δυο σας. Πως είναι να έχεις ένα πραγματικό σπίτι ως έδρα;

Είναι η πρώτη φορά στην ζωή μου που έχω κάτι τέτοιο. Από τότε που ήμουν τριών ετών , πήγαινα βδομάδα παρά βδομάδα στα σπίτια της μαμάς και του μπαμπά. Για δέκα χρόνια ήμουν ουσιαστικά με μια βαλίτσα στο χέρι, χωρίς να ξέρω πραγματικά ποιο θα μπορούσα να αποκαλέσω σπίτι μου. Πέρασα αρκετό καιρό στην Ισπανία μαζί με την Daila και κάποια στιγμή διερωτήθηκα που θα μείνουμε. Έτσι αποφασίσαμε να μείνουμε στην Lleida. Τώρα έχω ένα μέρος  που μπορώ να καλέσω ανθρώπους να με επισκεφτούν και τελικά έχουμε διαμορφώσει μια κοινότητα σε αυτό το μέρος.Sharma-Guitar-600

Περιέγραψε μου το τοπίο;

Υπάρχουν μεγάλες γεωργικές επιφάνειες, ορχιδέες και γενικώς βλάστηση. Δέντρα ελιάς, αμυγδαλιές και ροδακινιές. Μένουμε σε ένα μικρό χωριό που έχει περίπου 100 κατοίκους. Μοιάζει με την Κοιλάδα του Yosemite στην Mariposa ή κάτι τέτοιο.  Παρόμοιο κλίμα, ίσως 2000 πόδια ανάβαση και ο πιο κοντινός βράχος απέχει 10 λεπτά με τα πόδια.

Πως είναι μια συνηθισμένη εβδομάδα στο σπίτι;

Εξαρτάται. Όταν ξεκινά η αναρριχητική περίοδος, μοιάζει με «τέρμα οι μέρες στο σπίτι». Αναρριχούμαστε πέντε μέρες την εβδομάδα, περπατάμε ως τον βράχο και οδηγούμε αρκετά. Τον χειμώνα, βραδιάζει νωρίς, οπότε ακόμα και αν πηγαίνω για μια ώρα και μισή ώρα να επιστρέψω, είναι εντάξει.

Αυτό τον καιρό έχεις κάποια ενδιαφέροντα πρότζεκτ στα σκαριά;

Έχω δυο πρότζεκτ στο μυαλό μου αυτή την στιγμή που είναι στο Margalef. To πρώτο είναι η διαδρομή First Round, First Minute, και το άλλο είναι ένα που τόλμησα στο περασμένο φθινόπωρο (Perfecto Mondo- βλέπε σελίδες 46-47). Οπότε λέω να προσπαθήσω να συγκεντρωθώ, σε ορισμένα πράγματα αυτή την περίοδο, να μην ξανοιχτώ πολύ.

Πόσα πρότζεκτ έχεις τολμήσει αλλά δεν τα έχεις στείλει;

Γύρω στα 10.

Έχεις εγκαταλείψει κάποια; Αφήνοντας τα για την επόμενη γενιά;

Υπάρχει κάποιο στην Ολεάνα, που μπορώ να πω οτι το έχω εγκαταλείψει, αλλά έχω κάνει όλες τις κινήσεις. Κάθε επιμέρους κίνηση είναι πραγματικά πολύ, πολύ, δύσκολη και σε βαθμό δυσκολίας θα κατατάσσονταν στο 15c ή d. Επίσης έχει μικρά κρατήματα και αυτό δεν είναι τόσο το δυνατό μου σημείο.

Στο παρελθόν, θα επικέντρωνα όλη μου την ενέργεια σε μια διαδρομή. Έλεγα ότι θα πάω , για παράδειγμα , στο όρος Clark , θα κατασκηνώσω στην έρημο και θα μείνω εκεί ώσπου να πετύχω τον στόχο μου.  Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία, αλλά είναι δύσκολο να έχεις μια συνηθισμένη καθημερινότητα με αυτό τον τρόπο και υπόκεισαι συνεχώς σε χρονικούς περιορισμούς. Στην Ισπανία έχω αυτά τα πρότζεκτ, αυτές τις απίθανες φουτουριστικές γραμμές πάνω στις οποίες δουλεύω, αλλά μπορώ να αναμειγνύω αυτές τις εμπειρίες  με την καθημερινότητα μου και παράλληλα να έχω μια μικρή οικογενειακή βάση.

Είναι η πρώτη φορά που κάνεις κάτι τέτοιο.

Είμαι έτοιμος να καταλαγιάσω κάπως. Μπορώ να βρίσκομαι σπίτι μου και όχι να κοιμάμαι στο πάτωμα του σπιτιού κάποιου ή να κατασκηνώνω σε τυχαία σημεία στο εξωτερικό, με τα οποία δεν με συνδέει τίποτα. Έτσι νιώθω, ότι μπορώ να δουλέψω πάνω σε πιο δύσκολες διαδρομές, γιατί δεν χρειάζεται να οργανώνω τόσο τον χρόνο μου.

Πιστεύεις, ότι τα πρότζεκτ που ετοιμάζεις θα είναι δυσκολότερα  απ' όσα έχεις κάνει;

Ναι, σίγουρα. Κάποια από τα πράγματα στα οποία δουλεύω θα είναι πιο δύσκολα από οτιδήποτε έχω κάνει. Όλα αυτά όμως χάνουν την σημασία τους εκεί πάνω, γιατί η αναρρίχηση είναι τόσο δύσκολη που η μια διαδρομή δεν διαφέρει πολύ από την άλλη.

Έχω την αίσθηση ότι , όσο πιο γρήγορα κατακτήσω ένα καινούριο επίπεδο δυσκολίας, θα με ρωτήσουν «Πότε θα κάνεις το επόμενο δυσκολότερο εγχείρημα;» Αλλά η αλήθεια είναι πως δεν λειτουργούν έτσι τα πράγματα. Μου πήρε 7 χρόνια για να πάω από τον βαθμό δυσκολίας 15a  στον βαθμό δυσκολίας 15 b. Δεν είπα «ωραία κατέκτησα τον βαθμό 15 b, πότε θα κατακτήσω το βαθμό 15c». Δεν είναι τόσο εύκολο. Και δεν θα πρέπει να είναι. Κάθε φορά που ανεβαίνω στην κλίμακα, μοιάζει να μην υπάρχει κάποια ουσιαστική διαφορά.

Νιώθω πολύ ενθουσιασμένος με τις διαφόρων ειδών διαδρομές. Με χαλαρώνει πάρα πολύ, τόσο μια μεγάλη διαδρομή σαν το Jumbo Love, όπως και μια σύντομη αναρρίχηση, τύπου μπούλντερινγκ.

Είναι κάποιες από αυτές τις αναρριχήσεις σύντομες;

Είναι γύρω στα 40 πόδια. Αγαπούσα πάντοτε το μπούλντερινγκ. Εκεί που μένουμε , δεν υπάρχει μεγάλο περιθώριο για αυτό το είδος αναρρίχησης αλλά  κάποιες από αυτές τις συντομότερες διαδρομές μπορεί να έχουν βαθμό δυσκολίας V14. Είναι ωραίο να μπαίνεις δυναμικά σε μια ζώνη, όπου να μπορείς να αγωνιστείς σκληρά, όπως στο μπούλντερινγκ.

Κάνοντας μπούλντερινγκ και αναρριχητικές διαδρομές και μπλέκοντας κάπως αυτά τα δυο είδη μεταξύ τους, προσπαθώ να ανακαλύψω κάτι καινούριο. Αυτό είναι που με κρατά σε εγρήγορση.

Μιλώντας για ανάμειξη αυτών των δυο ειδών, έχεις καταπιαστεί και με άλλες μεθόδους, όπως οι διαδρομές Moonlight Buttress και The Rostrum. Λέγεται ότι εμφανίστηκες κάποτε στην κοιλάδα του Yosemite με την ιδέα της ελεύθερης αναρρίχησης στο Nose. Αληθεύει αυτό;

(Γέλια) Θα το δοκιμάζαμε με τον φίλο μου. Κάθε φορά που κάνω μια διαδρομή για πρώτη φορά, προσπαθώ να την φανταστώ. Στις πρώτες εφτά θέσεις  πέσαμε πάνω σε μια κίνηση με βαθμό δυσκολίας  12 c και πάνω…

Εφτά θέσεις πάνω – εκείνες οι πλευρικές κινήσεις στον βράχο του Stoveleg?

Ναι εκεί ακριβώς. Αυτό είναι κάτι που θα ήθελα πολύ να επαναλάβω. Δεν ξέρω αν πραγματικά κινηθήκαμε βάση κάποιας στρατηγικής- εκεί που αναρριχούμασταν καταλήξαμε τελικά να σχηματίζουμε γραμμή για να πατήσουμε πάλι στο έδαφος. Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε και ήμασταν τόσο κουρασμένοι. Είπαμε καλύτερα να πάμε για μπούλντερινγκ. Θα ήθελα να επιχειρήσω περισσότερα τέτοια πράγματα σε μεγάλο ύψος, μεταφέροντας όσα έχω μάθει σε αθλητικές αναρριχήσεις και εφαρμόζοντάς τα σε μακρύτερες διαδρομές. Θα ήθελα να κρέμομαι από ένα ύψος 600-1000 ποδιών και να βρω ένα βαθμό δυσκολίας 5.15. Αισθάνομαι όμως ότι υπάρχει αρκετή δουλειά για μένα ακόμα στην αθλητική αναρρίχηση σε βράχους, κάποιες βελτιώσεις που θα ήθελα να κάνω και κάποιες δυσκολότερες διαδρομές που θα ήθελα να υλοποιήσω πριν προχωρήσω.

Είσαι όμως 30 χρονών και τα χρονικά περιθώρια στενεύουν…

Ίσως είμαι έτοιμος, όμως…

Να καταλαγιάσεις. Έχεις ένα σπίτι τώρα και έναν σκύλο..

Ναι μπορεί να είμαι έτοιμος για αυτό, αλλά υπάρχουν ακόμα κάποια πρότζεκτ, τα οποία ελπίζω αυτό το καλοκαίρι να πραγματοποιήσω. Μου αρέσει πολύ να ανακαλύπτω διαδρομές , πολύ περισσότερο από το να επαναλαμβάνω μια διαδρομή. Το να δεις κάτι, να ονειρευτείς πως θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί και μετά να δουλέψεις σκληρά για να προσπαθείς απλώς να το υλοποιήσεις είναι μια ολοκληρωμένη διαδικασία.

Ας γυρίσουμε στη νέα σου βάση- αποτελεί κατά κάποιο τρόπο το επόμενο βήμα για να τολμήσεις δυσκολότερες αναρριχήσεις;

Σίγουρα. Κάποιοι από τους δυνατότερους αναρριχητές στον κόσμο αυτή την στιγμή, είναι από την Ισπανία και εκεί που μένουμε μοιάζει αρκετά με την Νότια Γαλλία στα μέσα ή στις αρχές της δεκαετίας του 90. Αυτή την στιγμή υπάρχουν 15 5,15 σε απόσταση μιάμιση ώρας μεταξύ τους.  Οπότε πιστεύω ότι είναι μια πολύ σημαντική στιγμή για την Ισπανία.

Υποστηρίζεις ωστόσο, ότι δεν μπορείς να πετύχεις ένα καινούριο επίπεδο αν ταξιδεύεις συνεχώς.

Πέρσι ήμουνα στην Κίνα, στο Yahgshuo, όπου τόλμησα τέσσερις υπέροχες διαδρομές, πραγματικά σπουδαία πρότζεκτ. Όμως μείναμε εκεί μόνο τρείς βδομάδες και δεν είχα καθόλου χρόνο να υλοποιήσω κάποια από αυτές. Όπως έλεγα το να βάλεις την ζωή σου σε αναμονή και να κατασκηνώσεις κάπου στην έρημο της Μοχάβα είναι πολύ αγχωτικό για τις σχέσεις που δημιουργείς. Είναι θαυμάσιο που η Ντάιλα ήρθε μαζί μου, περίπου πέντε φορές στα όρη Κλάρκ. Κοίταξε γύρω της και μου είπε «Δεν καταλαβαίνω, υπάρχουν εκατομμύρια βράχια στην Ισπανία…»

Σίγουρα αξίζει να ανακαλύψει κανείς μια τέτοια διαδρομή, αλλά όσον αφορά στο να κάνεις όλο και πιο δύσκολες αναρριχήσεις, δεν είναι ότι μπορείς να το καταφέρεις κάθε βδομάδα. Ούτε σε ένα χρόνο. Χρειάζεται σταθερότητα. Αυτή είναι η δύσκολη δουλειά.

Επομένως παλεύεις με τους βαθμούς δυσκολίας αυτή την στιγμή.Sharma-Low

Ναι. Είναι πολύ ενδιαφέρον. Πολλοί με ρωτούν γιατί άρχισα να βαθμολογώ και πάλι τις κινήσεις μου. Δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα, αλλά ταυτόχρονα το να μην δίνεις καμία σημασία σε αυτό, είναι σαν να βαδίζεις στα τυφλά. Για μένα η αναρρίχηση έχει να κάνει κυρίως με το να ανακαλύπτω νέες συναρπαστικές διαδρομές- αυτό είναι το κίνητρό μου για να δοκιμάσω κάτι δύσκολο.

Πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου να ασχολείται με το σπορ όταν θα πάψεις να είσαι επαγγελματίας αθλητής;

Εκτός από την αναρρίχηση, παρατηρώντας  την εξέλιξη άλλων επαγγελματιών αθλητών στον χρόνο, όπως ο Tony Hawk, ο οποίος συνέχισε να παρακολουθεί από πολύ κοντά το άθλημα, παρέμεινε πολύ ενημερωμένος για όλα τα θέματα ή όπως ο Mike Tyson, που έσπασε και κάηκε…

Εσύ ποια κατεύθυνση βλέπεις να ακολουθείς;

(Γέλια) Ελπίζω προς την κατεύθυνση του Mike Tyson. Το συζητούσα με τον Boone [Speed] σήμερα το πρωί. Ο Boone είναι το τέλειο παράδειγμα. Παραμένει στο χώρο μέσα από το σχέδιο και την φωτογραφία.

Και πως θα λειτουργούσε κάτι τέτοιο;

Η σχεδίαση παπουτσιών θα αποτελούσε ένα καλό κίνητρο για εμένα αυτή την στιγμή. Αύριο πηγαίνω στο Evolv. Επίσης έχω δουλέψει με κατασκήνωση παιδικών αναρριχήσεων, την Yo Base Camp, - ένας από τους καλύτερους μου φίλους ο Andy Puhvel και η γυναίκα του, η Λίζα, έχουν μια οικογενειακή επιχείρηση- η οποία έδινε μια ειδική υποτροφία σε παιδιά, την υποτροφία Sharma. Σε αυτό με υποστήριξαν πολύ και οι τοπικές αναρριχητικές κοινότητες και χωρίς αυτή την υποστήριξη , δεν θα ήμουν εδώ σήμερα.

Για την ώρα όμως ακόμα αθλητής

Είμαι ενθουσιασμένος με το να συνεχίσω να το κάνω όσο ακόμα μπορώ, αλλά η αλήθεια είναι ότι προσπαθώ να συνειδητοποιώ, ότι θα έρθει μια εποχή που δεν θα είμαι πια ο καλύτερος αναρριχητής. Αυτά που ένιωσα ταξιδεύοντας ανά τον κόσμο και έχοντας όλες αυτές τις υπέροχες εμπειρίες, οι συναντήσεις μου με σπουδαίους ανθρώπους, η γνωριμία μου μαζί τους, όμως οι γνωριμίες δεν σημαίνουν πραγματικά κάτι. Η οικογένεια μου  είναι οι φίλοι που έχω, καθώς δεν έχω αδέρφια. Η μαμά μου έχει πεθάνει και με τους υπόλοιπους συγγενείς μου δεν έχω ιδιαίτερα στενές σχέσεις. Ήθελα να αρχίσω να κτίζω κάτι που σε 10 χρόνια, που θα έχω κουραστεί πια και θα έχω περάσει το όριο ηλικίας…

Τέρμα οι παρουσιάσεις…

Είναι κάπως στενάχωρη αυτή η εικόνα. Στην Ισπανία προσπαθώ να βρω μια ισορροπία. Να συνεχίσω την αναρρίχηση αλλά και να αναπτύξω έναν τρόπο ζωής. Ήδη νιώθω σαν να φύγει από πάνω μου ένα μεγάλο μέρος της πίεσης. Υπάρχει μια καινούρια, νεότερη γενιά για να κατακτήσει νέους στόχους. Η μεγαλύτερη πίεση είναι σε εκείνους τώρα. Εγώ ακόμα το απολαμβάνω. Γιατί όχι; Είμαι ακόμα καλός, είμαι σε εγρήγορση αλλά δεν θέλω να προσεγγίζω τα πράγματα σαν να προσπαθώ να γαντζωθώ από πάνω τους. Νιώθω πολύ χαρούμενος που έχω μια κοπέλα και ένα σπίτι να με περιμένει.

Timbertrail.gr/ Οκτώβριος 2011
 

ahm logo_gr

worldsmarathons

               logo1   

logo marathonios_2018

αρχείο λήψης